นชายวัยกลางคนคนหนึ่งมีท่าทางพิลึก
มือของชายคนนั้นกำลังล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของชายอีกคนช้าๆ แล้วหยิบกระเป๋าสีดำออกมา
ซูเฉี่ยนอวิ๋นกะพริบตาปริบๆ รู้สึกว่าภาพนี้ช่างคุ้นเคย
นางคิดว่าโจรล้วงกระเป๋าในแดนจิ่วโจวก็เหมือนจะมีท่าทางแบบนี้เหมือนกัน
อา มันช่างเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยเหลือเกิน
ดูแล้ววัฒนธรรมและฝีมือบางอย่างก็เหมือนกัน!
ซูเฉี่ยนอวิ๋นลอบถอนหายใจแล้วดีดนิ้ว กระแสพลังงานไร้รูปร่างก็ทะลุอากาศ โจมตีเข้าที่ข้อมือของโจรล้วงกระเป๋าคนนั้น
ปึก!
“โอ๊ย!”
โจรล้วงกระเป๋าร้องเสียงหลง กุมมือล้มลงกับพื้น กระเป๋าสีดำก็ร่วงหล่นลงพื้นด้วยเช่นกัน
คนบนถนนเยอะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เหตุการณ์นี้ถูกผู้คนกลุ่มใหญ่มุงดูในพริบตา ชายอีกคนก็หันหลังกลับมา
“ไอ้หนุ่ม นายเป็นอะไรไป”
“เอ๊ะ กระเป๋านี่คุ้นๆ นะ”
“เวรเอ๊ย! กระเป๋าข้างๆ มือนายมันของฉันไม่ใช่หรือไง!”
ชายคนที่ถูกล้วงกระเป๋าสะดุ้งโหยง เก็บกระเป๋าของตนขึ้นมาแล้วมองชายที่กุมมือเกลือกกลิ้งบนพื้นด้วยความงุนงง
จากนั้นเขาก็โทรหาตำรวจ
ทางด้านโจรล้วงกระเป๋านั้น ร้องโหยหวนราวกับเห็นผี
คุณน้าก็ถูกเหตุการณ์นี้ดึงดูดความสนใจเช่นกัน “จิ๊ๆ ๆ โจรขโมยกระเป๋าข้อมือพลิกงั้นเหรอ เลวทรามจริงๆ นี่คงจะเป็นเวรกรรมตามสนองละสิ”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นเม้มปากยิ้ม แม้นางจะไม่เข้าใจว่าคนเหล่านี้กำลังพูดอะไร แต่คิดว่าโจรล้วงกระเป๋าคงอึ้งไปแล้วสินะ ใช้พลังที่ผู้อื่นไม่รู้ทำความดี รู้สึกดีทีเ
