นี่เป็นช่วงปิดเทอมที่เต็มอิ่ม อันหลินได้สัมผัสความหลากหลายของโลกอีกครั้ง
ดูสิธิดามังกรงดงามเพียงใด
องค์หญิงหยินอวี่งดงามปานใด
ฉีฉีงดงามแค่ไหน
โลกยังคงสวยงามอยู่ดี!
อันหลินขี่ต้าไป๋ ร้องเพลง กลับสำนักด้วยความเริงร่า
รั้วสำนักอันคุ้นเคย สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย และผู้คนที่มักคุ้น
ในเขตวารินมรกตของชั้นปีที่สาม คนผิวดำคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา
“นี่! อันหลิน ไม่พบกันนานเลยนะ!” ชายที่มีผิวดำดุจถ่าน ริมฝีปากแดงก่ำ มีเพียงดวงตาที่เป็นสีขาวเดินมา ทักทายอย่างเป็นมิตร
มุมปากของอันหลินกระตุกยิกๆ เพ่งมองชายคนตรงหน้าอยู่นานกว่าจะพ่นออกมาว่า “หลิวต้าเป๋า เจ้าไปตากแดดอีกแล้วหรือ!”
หลิวต้าเป๋าได้ฟังก็ตื่นเต้น ปรี่เข้ามากุมมือแล้วพูดว่า “อันหลิน เจ้าเป็นคนแรกที่จำข้าได้ หลังจากที่ข้าทักทายมาหลายครั้งหลายคราแล้ว!”
“อืม…อันที่จริงข้าจำเสียงได้น่ะ” อันหลินพูดอย่างจริงจัง
หลิวต้าเป๋า “…”
นี่เป็นความในใจของอันหลิน ตอนนี้หลิวต้าเป๋าดำชนิดที่แยกเครื่องหน้าไม่ออกแล้ว
มองหน้าแล้วจะจำได้งั้นเหรอ ล้อกันเล่นหรือไง!
ไม่รู้ว่าได้รับการกระทบกระเทือนมากี่ครั้งแล้ว ครู่เดียวหลิวต้าเป๋าก็สงบจิตสงบใจลง ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม “อย่าเห็นว่าข้าดำ การทุ่มเทก็ได้รับการตอบแทนเหมือนกัน ข้าไปดูดซึมพลังแห่งตะวันที่เกาะพระอาทิตย์ตอนปิดเทอม ตอนนี้วิชาสุริยันประสบผลสำเร็จในขั้นต้นแล้ว! แม้แต่พลังยุทธ์ก็บรรลุถึงกายแห่งมรรคขั้นแปดแล้ว!”
หล
