ิวต้าไป๋ใช้เวลาสองปีในการเลื่อนจากกายแห่งมรรคขั้นสี่ถึงขั้นแปด คำนวณจากความเร็ว นับว่าน่าตะลึงมากแล้ว
“ยินดีด้วยนะ!” อันหลินยินดีกับหลิวต้าไป๋ด้วยใจจริง จากนั้นกล่าวว่า “ปิดเทอมเจ้าก็ไปทะเลบูรพาเหมือนกันหรือ บังเอิญจัง ปิดเทอมข้าก็ไปเที่ยวทะเลบูรพาเหมือนกัน”
หลิวต้าเป๋าตาลุกวาว “ไปทำอะไรล่ะ เจอนางเงือกที่ลึกลับหรือไม่ หรือเจอสมุทรเทพผู้สูงส่งนั่นไหม ได้ไปจักรวรรดิไอมายาหรือจักรวรรดิสุ่ยหยางแห่งร้อยเผ่าพันธุ์หรือไม่ หญิงที่นั่นงามยิ่งนัก!”
“เอ่อ…” อันหลินทำหน้ากระอักกระอ่วน
ที่แท้สถานที่น่าท่องเที่ยวของทะเลบูรพาคือพวกนี้เหรอ เขาไม่เคยไปเลยสักที่!
“ข้าไปเที่ยวที่จักรวรรดิมุกดากับหมู่เกาะรอบข้างเป็นหลักน่ะ” อันหลินตอบตามความจริง
“รอบๆ จักรวรรดิมุกดาหรือ ตรงนั้นใกล้กับแดนเจ็ดภูตผีมากนะ มีเจ็ดจักรพรรดิปีศาจที่มีชื่อฉาวโฉ่ทั่วทะเลบูรพา ไปที่นั่นไม่ค่อยปลอดภัยเท่าใดนัก อาจเจอปัญหาได้” หลิวต้าเป๋าพูดเสียงเข้มเมื่อได้ฟัง
อันหลินพยักหน้าบ่นกระปอดกระแปดว่า “นั่นน่ะสิ ปัญหาเยอะทีเดียว ฆ่าจักรพรรดิปีศาจหกตัวอย่างยากลำบาก มีจอมปีศาจโผล่มาอีกตน ปัญหามีไม่หยุดหย่อนจริงๆ เกือบเอาชีวิตไปทิ้งแล้ว”
เมื่อหลิวต้าไป๋ได้ยินประโยคนี้ ก็เกือบจะหายใจไม่ออก “คุณพระ! จักรพรรดิปีศาจทั้งเจ็ด เจ้าฆ่าไปหกงั้นหรือ!”
“ก็ใช่น่ะสิ มีอีกตัวสวามิภักดิ์แด่ข้า แต่สุดท้ายมันก็พลีชีพอย่างอาจหาญในศึกที่สู้กับจอมปีศาจ!” ใบหน้
