าของอันหลินเจือความเสียใจ ส่ายหน้าเบาๆ
หลิวต้าเป๋านิ่งงัน
ฆ่าจักรพรรดิปีศาจไปหกตน แถมยังมีอีกตนยอมสวามิภักดิ์ ซ้ำยังต่อสู้กับจอมปีศาจที่แค่ได้ยินชื่อก็สุดยอดแล้วนั่นด้วยหรือ
บัดซบ! นี่มันปิดเทอมอะไรกันแน่! แดนเจ็ดภูตผีถูกเจ้ากวาดล้างเป็นหน้ากลองแล้ว!
หลิวต้าเป๋าจ้องอันหลิน มุมปากกระตุกยิกๆ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
ช่วงปิดเทอมของทั้งสองแตกต่างกันมากเหลือเกิน ในขณะที่เขาเป็นปลาเค็มตากแดด อันหลินก็ไปปกป้องพิทักษ์โลกแล้ว
“สหายอันหลินใจพะวงแผ่นดินจริงๆ ช่วงปิดเทอมก็ยังไม่ลืมขจัดความชั่วร้าย…” หลิวต้าเป๋าอัดอั้นอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะเค้นคำนี้ออกมาได้
“แหะๆ เรื่องเล็กน้อย ไม่ควรค่าให้เอ่ยถึง” อันหลินยิ้มน้อยๆ โบกมืออย่างถ่อมตัว
หลิวต้าเป๋าจะกระอักเลือดแล้ว ไม่ควรค่าให้เอ่ยถึงเจ้าจะพูดออกมาทำไมเล่า! ไยต้องทำท่ากระหยิ่มยิ้มย่องเช่นนี้ด้วย จงใจแน่ๆ!
“ต้าเป๋า ข้าไม่ได้โม้นะ ข้าไปทะเลบูรพาครั้งนี้ไม่ใช่แค่ไปรบกับปีศาจทะเลทั้งหลายแหล่เท่านั้นนะ ได้เจอสาวสวยด้วย! ธิดามังกรน้อยเจ้ารู้จักไหม องค์หญิงหยินอวี่แห่งวังมังกรล่ะรู้จักหรือไม่ ไม่รู้จักก็ไม่เป็นไร ข้าจะค่อยๆ เล่าให้เจ้าฟังช้าๆ…”
ใบหน้าดำเมี่ยมของหลิวต้าเป๋าดำยิ่งกว่าเดิม ทั้งๆ ที่เป็นวันที่แสงแดดสดใส ไยเขาถึงรู้สึกอัดอัดใจกันน่ะ นั่งฟังอันหลินคุยโวโอ้อวดอยู่ครึ่งค่อนวัน
พออันหลินโม้จนหนำใจแล้ว ก็บอกลาหลิวต้าเป๋า มุ่งหน้าไปที่หอพักของตน
ไม่คิดว่าเด
