เมืองมังกรเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งของทะเลบูรพา มีพื้นที่ทอดยาวร่วมพันลี้ มีสิ่งมีชีวิตหลายร้อยล้านกระจายตัวอยู่ที่นี่
มันตั้งอยู่กลางทะเลลึก ถูกเขตอาคมมโหฬารปกคลุม จำลองพระอาทิตย์ขึ้นและตก มีสี่ฤดูเฉกเช่นบนบก ตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูสารทแล้ว
อันหลินขี่ต้าไป๋มาถึงนครที่รุ่งเรืองแห่งนี้
“จิ๊ๆ ๆ เมืองมังกรนี่สมกับเป็นเมืองใหญ่อันดับหนึ่งของทะเลบูรพา!”
“ตึกรามบ้านช่องหลากหลายชนิดไกลสุดลูกหูลูกตา ซ้ำยังมีทิวทัศน์ธรรมชาติอย่างขุนเขาสายธารห้วยหนองคลองบึง หากเป็นเมื่อก่อน ข้าคงไม่เชื่อว่านี่เป็นทัศนียภาพที่อยู่ใต้ทะเลลึก!”
อันหลินชื่นชมไม่ขาดปาก ราวกับค้นพบสวรรค์บนดินอย่างไรอย่างนั้น
ตอนนี้เขาเคลื่อนไหวได้อย่างเป็นอิสระแล้ว เพียงแค่ร่างกายยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง ท่าทางเหมือนหักโหมเกินเหตุ
ต้าไป๋ก็เพิ่งเคยมาเมืองมังกรครั้งแรก จ้องจนดวงตาเป็นประกาย “ไม่ใช่แค่นี้นะ ผู้หญิงที่นี่ก็ได้มาตรฐานมาก มีหญิงงามของทุกเผ่าพันธุ์ในทะเลบูรพา พี่อัน เจ้าเห็นม้าน้ำตัวเมื่อครู่นี้หรือไม่ ช่างบิดสะโพกได้ จิ๊ๆ ๆ…”
อันหลิน “…”
ม้าน้ำตัวหนึ่งบิดก้นมีอะไรน่าดูกัน
ทางด้านการชื่นชมความงามของต่างเผ่าพันธุ์ บางทีต้าไป๋อาจจะเชี่ยวชาญกว่าเขาจริงๆ ก็ได้
อันหลิน ต้าไป๋และเจ้าอัปลักษณ์ตรงไปที่วังมังกรอย่างสบายอารมณ์
วังมังกรอยู่ไม่ห่างจากเขตอาคมที่พวกเขาเข้ามา เดินเท้าครึ่งวันก็น่าจะถึง จึงไม่รีบร้อนเท่าใดนัก
อันหลินซึมซ
