ับประเพณีท้องถิ่นของที่นี่อย่างสนอกสนใจ ในตอนนั้นเอง กุ้งยักษ์สองตัวที่ผ่านพวกเขามาสนทนากัน
“นี่ เจ้าได้ข่าวหรือไม่ องค์หญิงสิบเอ็ดแห่งวังมังกรจะถูกเจ้ามังกรยกให้เซี่ยเจ๋อแห่งหน่วยองครักษ์แล้ว!” กุ้งยักษ์สีทองตัวหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น
“เหอะ…อย่ามาหลอกข้าเสียให้ยาก เรื่องที่ธิดามังกรน้อยปฏิเสธเซี่ยเจ๋อต่อหน้าธารกำนัลเมื่อสองปีก่อนยังลือกันให้แซ่ดอยู่เลย ไยจู่ๆ ตอนนี้ถึงได้เปลี่ยนใจแล้วล่ะ” กุ้งยักษ์อีกตัวส่ายหน้า ไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ได้หลอกเจ้าจริงๆ นะ ส่วนทำไมถึงเปลี่ยนใจนั้น ข้าได้ยินมาว่า…” กุ้งยักษ์สีทองทำหน้ามีเลศนัย กดเสียงให้เบาลง “ธิดามังกรน้อยสู้กับจักรพรรดิปีศาจหลายตัวเพื่อช่วยไข่มุกทั้งเมืองในจักรวรรดิมุกดา สุดท้ายยังสังเวยเลือดเพื่อช่วยนักพรตมนุษย์คนหนึ่งด้วย ตอนนี้สายเลือดของนางถือว่าไม่บริสุทธิ์แล้ว! ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าเจ้ามังกรจะยอมยกธิดาที่มีอนาคตให้กับหัวหน้าหน่วยองครักษ์หรือ เรื่องนี้ลือไปทั่ววังมังกรแล้ว คิดว่าอีกวันสองวันคงจะป่าวประกาศ”
กุ้งยักษ์อีกตัวได้ยินก็ชะงักไปอีกครั้ง “ไยคำพูดเจ้าฟังดูไม่น่าเชื่อยิ่งกว่าเดิมเล่า…”
“ตัดหนทางบำเพ็ญเพียรเพื่อไข่มุกที่ไม่มีประโยชน์อะไร แถมยังมีมนุษย์ที่เพิ่งรู้จักอีกด้วย ธิดามังกรบ้าไปแล้วหรือ”
…
เมื่อกุ้งยักษ์ทั้งสองเดินไปไกลแล้ว อันหลินก็หลับตาลงช้าๆ ใบหน้ามีความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง
“ไปกันเถอะต้าไป๋ เหาะไป”
หอหยกม
