รกต วังมังกร
“พี่เป่ยเหลียน ท่านจะไปจริงๆ หรือ” หยินอวี่คว้าข้อมือเป่ยเหลียน ใบหน้าฉายความอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง
นางรู้ว่าหากเป่ยเหลียนไปครานี้ เท่ากับว่าจะตัดสัมพันธ์กับวังมังกรอย่างเด็ดขาด ตามนิสัยของเจ้ามังกรแล้ว คงไม่อนุญาตให้นางกลับวังมังกรอีกแล้ว…
เป่ยเหลียนยิ้มบางๆ กุมมือหยินอวี่กลับ “ข้าไม่มีทางเลือกนี่นา เสด็จพ่อจะให้ข้าแต่งงานกับคนที่ข้าไม่ได้รักเลยสักนิด เรื่องนี้ข้าจำต้องตกลง ในเมื่อขัดขืนไม่ได้ เช่นนั้นข้าก็ทำได้เพียงจากไป”
ดวงตาของหยินอวี่แดงก่ำ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
นางรู้จักนิสัยของพี่เป่ยเหลียนดี คำไหนคำนั้น ไม่มีใครบังคับให้นางทำอะไรได้
“หึ…เป็นเพราะนักพรตมนุษย์คนนั้น เขามีสิทธิ์อะไรมาให้ท่านต้องชดใช้เช่นนี้!” หยินอวี่อัดอั้นตันใจ ไม่มีที่ให้ระบาย จึงโยนความผิดทั้งหมดให้กับนักพรตที่ไม่เคยรู้จักคนนั้น
ใบหน้าของเป่ยเหลียนเจือความอ่อนโยน มองน้องสาวที่นางรักที่สุดในวังมังกรแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ไม่เลย ข้ายินดีมากที่ได้ช่วยเขา เรื่องนี้อีกไม่นานเจ้าก็คงจะรู้”
ดวงตากลมโตสุกใสของหยินอวี่กะพริบปริบๆ จ้องพี่สาวด้วยความงุนงง
แต่เป่ยเหลียนไม่คิดจะพูดอะไรมาก ที่ก่อนหน้านี้นางไม่บอกชื่อของคนคนนั้นให้วังมังกร ก็เพราะไม่อยากสร้างปัญหาให้คนคนนั้น แต่เรื่องนี้ปิดไม่ได้ เป็นเพราะวีรกรรมของทั้งสอง ลือกระฉ่อนทั่วจักรวรรดิมุกดานานแล้ว สักวันหยินอวี่ก็ต้องรู้
นางถอนหายใจเบาๆ บางครั้งคำว่าบุพเพ
