สันนิวาสก็ช่างมหัศจรรย์อย่างแท้จริง
หากนางไม่ช่วยนักพรตมนุษย์คนนั้น มนุษย์คนนั้นก็จะไม่ปรากฏตัวในสนามรบบรรพกาล
หากนักพรตมนุษย์ไม่ปรากฏตัวในสนามรบบรรพกาล เช่นนั้นหยินอวี่ก็อาจจะเสียชีวิตที่นั่น
อีกนัยหนึ่งก็คือ นางช่วยชีวิตนักพรตมนุษย์คนนั้น ก็เท่ากับได้ช่วยชีวิตของหยินอวี่ด้วย!
มีเหตุแบบใด ก็มีผลแบบนั้น
อืม ไม่เสียเปล่าจริงๆ!
เพียงแต่ไม่รู้ว่า หลังหยินอวี่รู้เรื่องนี้แล้ว สภาพจิตใจจะเป็นอย่างไร…
เป่ยเหลียนสูดหายใจเข้าลึกแล้วลุกขึ้น ใบหน้าเจือความผ่อนคลาย “ข้าไปแล้วนะ ต่อไปเราจะได้เจอกันอีก”
หยินอวี่ลุกตาม “ข้าจะไปส่งท่าน!”
เป่ยเหลียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ส่งอะไรกันเล่า ไม่ได้ไปทำเรื่องชอบธรรมอะไรเลย พี่เจ้ากำลังจะหนีนะ!”
หยินอวี่ยู่ปากนุ่มหยุ่น ท่าทางดูดื้อรั้นและอาลัย “ต่อไปท่านพี่ห้ามลืมเสี่ยวอวี่นะ หากเสี่ยวอวี่ออกไปฝึกตนข้างนอก จะใช้ยันต์สื่อสารติดต่อท่านนะ”
“เอาละ รู้แล้วน่า” เป่ยเหลียนลูบหัวหยินอวี่ ใบหน้างามหยาดเยิ้มมีแต่ความอ่อนโยน “ดูแลตัวเองดีๆ นะ”
“อืมท่านพี่ ท่านก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ!” หยินอวี่พยักหน้า นัยน์ตาคู่งามจ้องร่างนั้นไม่วางตา
ร่างนั้นกลายเป็นลำแสงที่เฉียบขาด พุ่งออกจากหอหยกมรกต หนีไปไกลโพ้น
เป่ยเหลียนจากไปอย่างเงียบเชียบ ไปจากสถานที่ที่เคยเป็นบ้าน
พี่น้องมากมายปานนี้ นางอำลาเพียงน้องสาวอย่างหยินอวี่คนเดียวเท่านั้น
ถึงอย่างไร นอกจากหยินอวี่แล้ว วังมังกรไม่มี
