เสียงเย็น
ปีศาจหมีขาวเกาหัว “แต่ว่า ก่อนหน้านี้จักรพรรดิปีศาจถึงห้าตนอย่างพวกเจ้ายังจับมาไม่ได้เลย…”
ปีศาจผีเสื้อ “…ก็โชคไม่ดีนี่นา”
“แล้วเจ้าว่ามังกรหกปีกจะเคราะห์ร้ายหรือไม่” ปีศาจหมีขาวยังคงไม่วางใจ
ปีศาจผีเสื้อ “…หุบปากเน่าๆ ของเจ้าไปเสีย!”
จากนั้นทั้งคู่ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยที่ไม่ปิดบังอำพราง
ปีศาจผีเสื้อยิ้ม “ดูสิ มังกรหกปีกกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนี่ไง”
ปีศาจหมีขาวเงยหน้า เห็นร่างมหึมาร่างหนึ่งแหวกม่านหมอกมา
มันกำลังจะทักทาย กลับมองร่างบนหลังมังกรอย่างแน่นิ่งอยู่กับที่ “นั่นมัน…เหมือนจะมีคนอื่นอยู่บนหลังมังกรนะ”
“หือ” ปีศาจผีเสื้อเงยหน้า จากนั้นก็สูดหายใจดังเฮือก “พับผ่าสิ! พวกมันมาได้อย่างไร!”
ปีศาจหมีขาวชะงัก “เจ้าว่าอะไรนะ พวกเขาเป็นใคร”
มันหันหน้ามองปีศาจผีเสื้อ กลับพบแผ่นหลังที่หนีไปไกลแล้ว
ปีศาจหมีขาว “…”
“เวรเอ๊ย รอข้าด้วยสิ!”
ปีศาจทะเลระดับจักรพรรดิทั้งสองเริ่มหนีกันจ้าละหวั่น
ทว่าความเร็วของพวกมันจะเร็วกว่ามังกรหกปีกได้อย่างไร ไม่นานก็ตามมาทัน
“จักรพรรดิมังกร เจ้ากล้าสวามิภักดิ์แด่ศัตรู ทรยศต่อเจตจำนงของท่านผู้วิเศษหรือ!” ปีศาจผีเสื้อทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว จึงตะคอกดังลั่น
“หน้าไม่อาย!” ปีศาจหมีขาวก็เริ่มก่นด่าแล้วเช่นกัน
ทว่าสิ่งที่ต้อนรับพวกมันกลับเป็นลมหายใจเปลวไฟที่ร้อนระอุอย่างยิ่ง
ตูม! เปลวไฟสีแดงพุ่งออกไป
ปีศาจหมีขาวเงื้อมือฟาด แรงมหาศาลดุจท้องทะเลทลายเป
