ลวไฟในพริบตา
แต่เพียงแค่ชั่วครู่เดียว กันดั้มสีเงินสองตัวก็พุ่งมาอยู่ตรงหน้าปีศาจหมีขาวแล้วปิดล้อม
มังกรหกปีกไม่หยุด พุ่งใส่จักรพรรดิผีเสื้อต่อไป
เมื่อเข้าใกล้แล้ว มังกรหกปีก เจ้าอัปลักษณ์และต้าไป๋ก็โจมตีมันพร้อมกัน
อันหลินฉวยจังหวะใช้เงาพยัคฆ์ของหกกระบวนท่าตอนที่พวกมันปิดล้อม ฟันปีศาจผีเสื้อเป็นสองท่อน
เมื่อมังกรหกปีกเห็นเพลงกระบี่ของอันหลิน ดวงตาก็เบิกกว้าง สุดท้ายมันก็รู้แจ้งกระจ่างใจ คิดในใจว่าสมกับเป็นคนวิปริตที่แม้แต่ปีศาจผีเสื้อก็ยังกริ่งเกรง เพียงแต่ต่อให้กลัวมากแค่ไหน ก็หนีเงื้อมมือของเจ้าวิปริตนี่ไม่พ้นอยู่ดี
ขณะที่ทุกคนกำลังย้อนกลับมานั้น พวกเขาก็ได้เห็นปีศาจหมีขาวอีกครั้ง
ปีศาจหมีขาวในตอนนี้สุกแล้ว แต่ดูท่าทางไม่ค่อยน่ากินมากนัก
พวกอันหลินไม่ได้กิน แต่เก็บต๋าอีกับต๋าเอ้อร์แล้วออกเดินทางสู่ใจกลางเกาะปีศาจ
ค่ายกลสังเวยเลือดสิบวิญญาณที่ปกคลุมทั้งเกาะยังคงทำงาน ในแผ่นดินที่เปี่ยมด้วยความโสโครกและคาวเลือด หญ้าสีขาวสามต้นเปล่งรัศมีบริสุทธิ์อยู่บนพื้น กลั่นกรองอากาศบริเวณโดยรอบ
“นี่น่ะหรือหญ้าขาวเทวะน่ะ ไม่คิดเลยว่าจะมีถึงสามต้น พวกเจ้าปลูกหรือ” ใบหน้าอันหลินฉายความประหลาดใจ
มุมปากของมังกรปีศาจกระตุก พูดอย่างอัดอั้นตันใจว่า “นี่เป็นสื่อกลางที่ใช้เรียกท่านผู้วิเศษ สามพันปีกว่าจะมีสามต้นนี้”
“อ้อ งั้นข้าขอรับไปแล้วกันนะ” อันหลินพยักหน้าอย่างสบายๆ จากนั้นก็เด็ดแล้วเก็บใส่แหวนมิติ
