ุณหรอก ข้ายินดี” อันหลินโบกมืออย่างเป็นธรรมชาติและกล้าหาญ จากนั้นก็ยื่นมือออกมา
เห็นฝ่ามือที่แบออกเล็กน้อยของอันหลิน มุมปากของหยินอวี่กระตุก สุดท้ายก็ลบล้างความรู้สึกดีที่มีต่อชายคนตรงหน้าตนเพียงน้อยนิดไป นางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ยื่นแผนที่ขุมทรัพย์ให้อันหลิน
อันหลินก็ไม่เกรงใจ ดูบัดนั้นทันที
“อ้อ มีขุมทรัพย์สิบสองแห่งหรือ แม่นยำหรือไม่”
หยินอวี่กลอกตา ฮึดฮัดในลำคอเบาๆ “นี่เป็นภูมิประเทศที่เจ้าพิธีของเผ่าพันธุ์ข้าผนึกสนามบรรพกาล การเคลื่อนไหวและการกระจายตัวของพลังงาน รวมถึงการกระจายตัวของสิ่งมีชีวิต แน่นอนว่าพิกัดของการเกิดสมบัติที่ผ่านการวิวัฒนาการแม่นยำอย่างยิ่ง…”
เหมือนนางจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หน้าขึ้นสี พูดต่อว่า “เพียงแต่ว่าบางครั้ง การคาดเดาของอันตรายอาจไม่เพียงพอ อย่างเช่นครั้งนี้ พวกเราเผลอไปสัมผัสค่ายกลของแดนหมื่นผีเข้า…”
อันหลินพยักหน้าแล้วพูดต่อว่า “งั้นตอนนี้พวกเจ้าได้สมบัติบนแผนที่ไปเท่าใดแล้ว”
หยินอวี่ได้ฟังก็เหมือนมีมีดปักที่หัวใจ พูดน้ำตาคลอว่า “มีประคำเม็ดหนึ่งถูกพี่ชื่ออู่เอาไปแล้ว ตอนแรกต้นไม้ต้นนี้เป็นของข้า จากนั้นก็ถูกพวกเจ้าเอาไป…”
อันหลินดีใจยิ่งนัก เหมือนยกภูเขาออกจากอก พูดยิ้มๆ ว่า “งั้นยังมีอีกสิบจุด ไม่เลว…”
หยินอวี่แน่นหน้าอก คิดในใจอย่างเคียดแค้นว่า ‘ให้ตายสิ! ข้าอนาถขนาดนี้แล้ว ชายคนนี้ไม่รู้จักสงสารผู้หญิงเลยหรือ’
“หึ หากพี่ชื่ออูของข้ามาช่วยข้าได้ทัน จะ
