อันหลินหันมองข้างหลัง ฝูงโครงกระดูกน่าจะไม่ตามมาแล้ว
เขาถอนหายใจ “ฟู่…มีแต่คนบ้าที่จะปะทะกับโครงกระดูกซึ่งๆ หน้า! แต่คิดไม่ถึงว่า องค์ชายที่ชื่อชื่ออูอะไรนั่น จะหักหลังเพื่อนรวดเร็วกว่าพวกเรา…”
“เขาเป็นชาวมังกร ถูกขานเรียกว่าองค์ชาย คงไม่ใช่องค์ชายของวังมังกรหรอกนะ โฮ่ง!” ต้าไป๋เหาะเหินแล้วพูดเสียงเนิบช้า
อันหลินพยักหน้า “น่าจะเป็นองค์ชายจากวังมังกร เจ้ามังกรมีลูกเยอะขนาดนั้น ลูกๆ แทบจะเท่าทีมฟุตบอลสองทีมแล้ว เป็นองค์ชายก็ไม่แปลก อย่างไรเสียก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา เรารีบหาดูเถอะว่ามิตินั่นอยู่ที่ไหน”
พวกเขาเหาะไปตลอดทาง เมื่อเจอมิติที่มีรอยแยกก็อ้อมแต่ไกลๆ จะได้ไม่ถูกลมปฐมกาลที่เล็ดลอดออกมาทำร้าย ระหว่างนี้ก็เจอโครงกระดูกบ้างเหมือนกัน แต่ไม่ได้มาเป็นฝูง ถูกอันหลินสังหารไปแล้ว
“ข้าจำได้ว่าทางเข้ามิติอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของโบราณสถาน ข้างๆ กะโหลกยักษ์” อันหลินหวนคิดถึงภาพในความทรงจำแล้วพูดเสียงเรียบ
“พี่อัน พวกเราจะผจญภัยล่าสมบัติที่นี่หรือไม่” ดวงตาของต้าไป๋ลุกวาว พูดด้วยความอยากรู้อยากลอง
อันหลินลูบคาง สุดท้ายก็พยักหน้า “เรื่องนี้…ได้! แต่หาเถาวัลย์ม่วงกับเลือดอิงหลงให้เจอก่อนค่อยว่ากัน”
ความล้มเหลวในสุสานมังกรเหมันต์ทำให้พวกเขาเจ็บปวดอย่างยาวนาน ฉะนั้นได้เวลาแสวงโชคอีกสักครั้งแล้ว
หลังเหาะไปได้ระยะหนึ่ง แสงสว่างภายในม่านแบ่งแดนมืดลงเมื่อใดไม่ทราบได้
ครืน…
เสียงสายฟ้าคำรามแว่วมาประ
