หนึ่งสัตว์ป่าคำราม
“พลังหยินข้างหน้าหนาแน่นมาก ทุกคนระวังตัวด้วย” อันหลินเตือน ขณะเดียวกันก็ชักกระบี่พิชิตมารออกมา
เป็นอย่างที่คิด ไม่นานก็มีภูตผีรูปร่างกะโหลกสีดำพุ่งเข้ามา
ทว่า มันเข้าใกล้อันหลินยังไม่ถึงสามจั้ง ก็ถูกกระบี่ฟันเป็นสองท่อน สลายไปในอากาศ
แต่นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น ครู่เดียวก็มีภูตผีห้าหกตัวกระโจนใส่พวกเขาอย่างดุร้าย
ใบมีดลม เพลิงนิลจู่โจมภูตผี บดขยี้ร่างของพวกมันจนแหลกลาญบัดนั้นทันที
“จะว่าไปครั้งก่อนที่เสิ่นอิงมาที่นี่ เหมือนว่าจะไม่มีภูตผีนี่นา! โฮ่ง!” ต้าไป๋เห็นภูตผีที่พุ่งเข้ามาไม่ขาดสาย จึงเริ่มบ่นกระปอดกระแปด
“ผ่านไปจะหมื่นปีแล้ว มีการเปลี่ยนแปลงก็เป็นเรื่องธรรมดา”
อันหลินกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรน่าแปลก พูดอย่างไม่ยี่หระ
ในตอนนี้ เจ้าอัปลักษณ์เห็นพืชบางอย่างแต่ไกลๆ อุทานว่า “พวกเจ้ารีบดูข้างก้อนหินใหญ่ทางนั้นสิ มีหญ้าที่ส่องแสงสีน้ำเงินอยู่!”
“หึ ไม่ธรรมดาแน่นอน!” อันหลินก็ตาลุกวาวเช่นกัน
เขาสามารถสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่กระจายออกมาจากหญ้าต้นนั้นทั้งที่อยู่ไกลขนาดนี้
อันหลินไม่พูดพร่ำทำเพลง เหาะไปหาหญ้าสีน้ำเงินแล้วเด็ดทันที
วิชาญาณทิพย์!
“หญ้าสงัด วัตถุพลังหยิน อาศัยอยู่ในบริเวณที่ไอมรณะงอกงาม ดูดซึมไอมรณะเป็นสารอาหาร มีรากฐานเป็นเลือดปีศาจ สามร้อยปีเป็นเสี่ยวเฉิง สามพันปีเป็นต้าเฉิง นี่เป็นหญ้าเซียนต้าเฉิงขั้นหนึ่ง”
นัยน์ตาของอันหลินเป็นประกาย หัวใจเต้
