นระส่ำ
ยาเซียนขั้นหนึ่ง…ครั้งนี้ร่ำรวยแล้วจริงๆ!
เขาไม่รีรอ เก็บหญ้าสงัดใส่แหวนมิติก่อน
จากนั้นก็เบนสายตามองอีกบริเวณหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล พูดอย่างฉงนใจว่า “เอ๊ะ เหมือนว่าเสียงฟ้าคำรามจะมาจากทางนั้น หรือจะมีวัตถุล้ำค่าปรากฏกาย”
เพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจ อันหลิน ต้าไป๋กับเจ้าอัปลักษณ์จึงเดินเท้าเข้าไป
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าชัดเจนแล้ว ทุกคนก็สูดลมหายใจพร้อมกัน
“ซิ้ด…”
อันหลินอุทานว่า “นี่มีภูตผีกี่ตัวกันแน่เนี่ย”
มุมปากของเจ้าอัปลักษณ์กระตุกเล็กน้อย “หมื่นตัวอย่างต่ำ…”
เบื้องหน้าของพวกเขาเป็นแผ่นดินสีแดงฉาน
ด้านบนนั้นมีภูตผีเนืองแน่นมืดฟ้ามัวดิน ลอยล่องไปทั่วบริเวณ แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบน่ากลัว ชวนให้ขนพองสยองเกล้า
“พี่อัน ดูทางนั้นเร็วเข้า เหมือนจะมีแสงสีน้ำเงินแผ่กระแสไฟอยู่นั่น โฮ่ง!” ต้าไป๋ใช้สายตาส่งสัญญาณ
อันหลินมองไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของแผ่นดินสีชาด ตรงนั้นมีภูตผีแน่นขนัดยิ่งกว่า ชนิดที่ว่าเหมือนม่านดำกำลังขยับ แทบจะไม่มีช่องว่าง
แต่เขามองลอดผ่านฝูงภูตผี ก็พอเห็นแสงสีน้ำเงินที่กำลังแผ่กระแสไฟอยู่รำไร
“ท่าทางจะมีคนถูกพันธนาการอยู่ตรงนั้น” อันหลินพูดอย่างปลงตก
“เราจะเข้าไปช่วยพวกเขาไหม” เจ้าอัปลักษณ์ถาม
อันหลินเบะปากส่ายหน้า “ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรา ไปช่วยพวกเขาทำไม อีกอย่างที่นี่อันตรายขนาดนี้ ดีไม่ดีอาจจะต้องแลกด้วยชีวิตของตัวเอง ไม่คุ้ม”
จากนั้นเขาก็เหมือนจะพบอะไรบางอย่างเข้า ดวงตา
