ห้ใจเขารับไม่ได้
…
บนเกาะมรกต ลมพัดกรรโชก สายฟ้าคำราม
เหนือแท่นหินสีขาว ภูตพฤกษาและอสูรวิญญาณกลุ่มหนึ่งหมอบอยู่บนพื้นอย่างสั่นระริก
“วันนี้ข้ากู่เยว่หวงจะสังหารชิงหวงที่นี่ พวกเจ้ามีความเห็นหรือไม่”
ภูตพฤกษาสีเขียวเหลืองถือกระบี่สีทองยืนตระหง่านกลางแท่นหิน ทรงพลังน่าเกรงขาม
ข้างๆ มันมีภูตพฤกษาสีเขียวอีกตัวถูกฟันเป็นสองท่อน สิ้นลมหายใจแล้ว
ภูตพฤกษากับเหล่าอสูรวิญญาณส่ายหน้าเป็นพัลวัน ไม่กล้าแม้แต่จะโต้แย้งเลยด้วยซ้ำ
ชิงหวงเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเกาะมรกต แม้แต่มันยังตายด้วยน้ำมือของกู่เยว่หวง อย่างพวกมันไหนเล่าจะกล้ามีความคิดต่อต้าน
เห็นผู้แข็งแกร่งทั้งเกาะมรกตคุกเข่าให้ตน กู่เยว่หวงระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น พลังของจอมราชาแผ่กระจายออกมาอย่างไม่เกรงกลัว สบายอุรายิ่งแล้ว เปี่ยมด้วยความฮึกเหิม
“ข้ากู่เยว่หวงบรรลุมรรคาใต้ทะเลสามพันปี กลับถูกคนชั่วใช้กระบี่ทำลายร่างอันงดงาม หนทางจึงขาดสะบั้น แต่ข้าไม่ยอมแพ้ สวรรค์เมตตา ได้ร่างอันสมบูรณ์แบบอีกครั้งหลังเก้าพันปี สร้างมรรคาขึ้นใหม่ จนกระทั่งบรรลุอย่างงดงาม”
“บัดนี้ข้าเป็นจักรพรรดิแห่งเกาะมรกต ใครหน้าไหนไม่พอใจบ้าง”
เสียงของมันเหมือนทะเลคลั่ง ซัดสาดอย่างโกรธเกรี้ยว ทรงพลัง สะเทือนต้นไม้ในรัศมีหลายร้อยจั้งให้สั่นเทา
กู่เยว่หวงดีใจยิ่งนัก เพราะวันนี้เป็นช่วงเวลาของการปกครองเกาะมรกต เป็นช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุดในหมื่นปีอันยาวนานของมัน
ดูเอ
