องจักรพรรดิปีศาจว่านฉงต่อไป
จันทราลาลับตะวันลอยขึ้น แค่วันเดียว ข่าวที่จักรพรรดิปีศาจสี่ตนถูกบั่นคอก็กระจายออกนอกเมืองริ้วคลื่น กระฉ่อนทั่วจักรวรรดิมุกดา จากนั้นจักรวรรดิมุกดาก็ตะลึงพรึงเพริด
ไม่ทันรู้ตัวอันหลินกลายเป็นวีรบุรุษของจักรวรรดิมุกดาอีกครั้ง
เขากับธิดามังกรน้อยถูกเหล่าไข่มุกขนานนามว่า ‘ดาวคู่มุกดา’
อันหลินคิดว่าฉายานี้ฟังดูไม่เลวทีเดียว เทียบกับเจ้าแห่งพิษ ดีกว่าเด็กเส้นที่เส้นใหญ่ที่สุดอะไรพวกนั้นเป็นไหนๆ เป็นรองแค่สมญานามอย่างเซียนกระบี่อันหลิน
ในสวนดอกไม้ของราชามุกดา อันหลินเห็นเป่ยเหลียนที่นั่งเล่นกับปลาริมธารอีกครา
“สวัสดี ดาวมุกดา!”
อันหลินเดินเข้าไปทักทายยิ้มๆ
เป่ยเหลียนเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่เดินเข้าด้วยรอยยิ้มแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลง ใช้กิ่งไม้เขี่ยปลาทองริมธารต่อ แต่ริมฝีปากจิ้มลิ้มชุ่มชื่นกลับเผยอออกเล็กน้อย เป่าลมใส่ปลาทองในบ่อน้ำจนเกิดริ้วคลื่นเป็นระลอกๆ
ไหนเล่าจะรู้ว่าปลาทองเหล่านี้ไม่ตกใจหนีไม่พอ กลับดึงดูดปลาให้แหวกว่ายมายิ่งขึ้น
“ท่าทางเจ้าจะเป็นที่รักใคร่นะ ปลาชอบเจ้ากันหมดเลย” อันหลินเดินเข้าไปหานางแล้วพูดอย่างประหลาดใจ
เป่ยเหลียนไม่สนใจ ใช้กิ่งไม้เขี่ยผิวน้ำต่อไป
อันหลินก็เป่าลมใส่ปลาในบ่อน้ำเช่นกัน จากนั้นปลาเหล่านั้นก็ว่ายหนี “เอ๊ะ…ทำไมข้าถูกรังเกียจเล่า มีกลิ่นปากหรือ เพิ่งแปรงฟันเมื่อครู่นี้นี่เอง!”
เป่ยเหลียนยกมุมปากขึ้น ในที่สุดก็ปริปาก “ปลามีค
