วามคุ้นเคยกับเผ่าพันธุ์มังกรแต่กำเนิด ย่อมไม่เหมือนกัน จริงสิ…ไยเมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่าดาวมุกดา”
“ข้างนอกลือกันสนั่นว่า พวกเราเป็นดาวคู่มุกดาแห่งจักรวรรดิมุกดา ข้าก็ต้องเรียกเจ้าว่าดาวมุกดาน่ะสิ” อันหลินทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง มีความรู้สึกเหมือนชื่อดังลือเลื่อง
เป่ยเหลียนพยักหน้า “เผ่าพันธุ์ไข่มุกเป็นเผ่าพันธุ์ที่ใจดียิ่งนัก ได้รับความซาบซึ้งและคำนึงถึงจากพวกมันเช่นนี้ สิ่งที่พวกเราทุ่มเทต่อสู้เมื่อวานก็คุ้มค่าแล้ว…”
“ได้ยินว่าองค์กษัตริย์มอบของดีให้พวกเราเป็นก่ายเป็นกอง คิดว่าอีกวันสองวันจะขนมาถึงที่นี่” อันหลินหันมองหญิงสาวข้างกาย
สีหน้าของหญิงสาวเรียบเฉย เดาอารมณ์ไม่ออก
อันหลินพูดต่อว่า “เมื่อคืนเจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ครั้งหน้าข้ามีของขวัญจะให้เจ้า”
เป่ยเหลียนส่ายหน้าเมื่อได้ฟัง ปฏิเสธว่า “ไม่ต้องหรอก ตอนนั้นเจ้ากับข้าเป็นสหายร่วมรบ ช่วยเหลือกันในสนามรบ เป็นเรื่องที่ปกติมากไม่ใช่หรือ”
เหมือนว่าอันหลินจะคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้ว ก็ไม่ดึงดัน เพียงแค่ล้วงยันต์ออกจากสาบเสื้อ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นขอช่องทางติดต่อหน่อยสิ!”
เป่ยเหลียนมองอันหลินด้วยความแปลกใจ นัยน์ตาสดใสฉายคลื่นอารมณ์ อดถามไม่ได้ว่า “เพราะอะไร”
“เอ่อ วันหน้าจะได้พบกันง่าย”
“ก็ได้…”
เป่ยเหลียนไม่เคยแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อกับชายคนไหนเลย นางลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ประทับตราของตัวเองลงไปในยันต์ส่งสารของอันหลินอย่างไม่รู้ตัว
อ
