ันหลินที่แลกเบอร์ได้อย่างราบรื่นแล้วก็โล่งอก เตรียมจะดำเนินการแผนต่อไป
เมื่อกลับมาถึงห้อง เขาเขียนวัตถุที่ต้องรวบรวมออกมา
“ไม้จันทร์หลับใหลพันปี เถาวัลย์ม่วง เลือดอิงหลง ผลึกหินน้ำแข็ง กระดูกไฟรกร้าง หญ้าขาว…”
อันหลิน ต้าไป๋และเจ้าอัปลักษณ์มองสิ่งของบนใบรายชื่อ ย้อนคิดถึงตำแหน่งของพวกมัน
ต้าไป๋กลุ้มใจ “พวกเราเคยเห็นประสบการณ์ของเสิ่นอิง แต่มันเป็นภาพที่ไม่สมบูรณ์ การกระตุ้นเลือดให้กลับมาบริสุทธิ์ เป็นเรื่องที่สำคัญกับเสิ่นอิงอย่างยิ่ง ภาพจึงค่อนข้างสมบูรณ์ แต่ผ่านมาเนิ่นนานปานนี้ หลายอย่างคงถูกฝังกลบไปนานแล้วกระมัง”
อันหลินสูดหายใจเข้าลึก “อย่างไรเสียก็รู้พิกัดแล้ว คงต้องไปลองดูหน่อย หากไม่เจอก็ไปซื้อ หากว่าอับจนหนทางจริงๆ ก็นำใบรายชื่อให้เป่ยเหลียน ให้นางช่วยพวกเราค้นหา…”
เป่ยเหลียนยอมเสียสละเพื่อช่วยชีวิตเขา อันหลินอยากจะชดใช้ด้วยความพยายามของตัวเองจากใจจริง ไม่ใช่การพึ่งพาพลังของนาง
หลายอย่างในนี้เป็นวัตถุล้ำค่าหายากอย่างยิ่ง ต่อให้มีของเหล่านี้ในร้านประมูลหรือหอสมบัติ ราคาต้องแพงระยับแน่นอน กระเป๋าเงินอันหลินเกรงว่าจะรับไม่ไหว
วันต่อมา ของกำนัลจากองค์กษัตริย์ก็มาถึง
หนึ่งล้านหินวิญญาณ วัตถุล้ำค่าเป็นกอง และมีไข่มุกกับเพชรอีกมากมาย
อันหลินนำของที่ได้รับประทานมา สิ่งใดขายได้ก็ขายให้ราชามุกดา
สุดท้ายก็ขายของกองนั้นได้ทั้งหมดหนึ่งล้านหนึ่งแสนหินวิญญาณ ก็ถือเป็นการเติมเงินในกระเป๋าเ
