งินของเขา
เขาลองคำนวณดู ในแหวนมิติมีเงินทั้งสิ้นสี่ล้านเจ็ดแสนหินวิญญาณแล้ว นับว่าเป็นทรัพย์สมบัติที่ตระการตายิ่งแล้ว
เป่ยเหลียนรักษาตัวอยู่ระยะหนึ่งแล้วอำลาอันหลิน
“ข้าไม่ไปทัศนาจรแล้ว ขอตัวกลับวังมังกรก่อน”
“ได้เลย อีกสักระยะข้าจะไปหาเจ้าที่วังมังกร”
อันหลินเข้าใจสาเหตุที่นางไม่ไปทัศนาจร ยามนี้จึงกล่าวลานางด้วยรอยยิ้ม
เป่ยเหลียนส่ายหน้า ใบหน้าเย็นชาขาวผุดผ่องมีรอยยิ้มดึงดูดใจปรากฏให้เห็น ประหนึ่งดอกเหมยที่ผลิบานยามวสันต์ “เจ้าอย่ามาที่วังมังกรเลยดีกว่า อายเขา”
อันหลิน “…”
ทั้งคู่บอกลากัน
อันหลินเริ่มออกเดินทางล่าขุมทรัพย์
