อกจากหัวของมัน ผู้ที่ยืนเหนือศีรษะของมันคือเป่ยเหลียนที่มีสีหน้าเย็นเยือก
กลิ่นอายของเป่ยเหลียนทรงพลังขึ้นมาทันที เส้นสีแดงทั่วร่างประหนึ่งเส้นชีพจรกะพริบวิบวับ กระแสไฟสีทองปกคลุมร่างกาย ปล่อยพลังงานสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
“ไม่คิดเลยว่า สุดท้ายข้าจะใช้เคล็ดวิชานี้…” เสียงเย็นเยียบเจือความเศร้าดังขึ้น
ธิดามังกรน้อยยิ้มเศร้าสร้อย แลดูหดหู่ นางไม่คิดเลยว่าตนจะใช้เคล็ดวิชาตัดหนทางมรรคของตนเพื่อนักพรตหนุ่มคนนั้น…
“ว่านฉง เจ้าทำบ้าอะไรน่ะ!” ปีศาจเทพวายุทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยว มันไม่คิดเลยว่าเป่ยเหลียนจะโผล่มากะทันหัน ในยามที่จวนจะสำเร็จแล้ว
กรงจองจำทรงกลมสีขาวของจักรพรรดิปีศาจว่านฉงถูกระเบิดจนเป็นรู มีควันสีขาวลอยโขมง
ปีศาจเทพวายุเริ่มปล่อยกระแสไฟสีขาวโจมตีธิดามังกรน้อย
ธิดามังกรน้อยอยู่ท่ามกลางสายฟ้าสีทอง การโจมตีของกระแสไฟสีขาวถูกสะท้อนกลับแล้วสลายหายไป ราวกับพบเจอสายฟ้าที่เหนือชั้นกว่า ขณะเดียวกัน หมัดของธิดามังกรน้อยก็พุ่งลงมาหาปีศาจเทพวายุอย่างไม่ปราณี แต่ละหมัดปานสายฟ้าคำราม ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน
เสียงกรีดร้องของปีศาจเทพวายุดังไม่ขาดสาย
ในตอนนั้นเอง อันหลินที่หลับตาพริ้มก็ลืมตาขึ้น กระบี่พิชิตมารดำขลับดุจน้ำหมึกสั่นระริกขึ้นมา
เทพมรณะปะการังที่ถูกเจ้าอัปลักษณ์รั้งไว้เห็นอันหลินที่อยู่ไม่ไกลลุกขึ้นและกางปีกสีขาว
อันหลินปรากฏกายด้านหลังมันในชั่วพริบตา กระบี่สีดำห้อมล้อมด้วยกระแส
