ลมดุจแพรไหม
เทพมรณะปะการังเบิกตากว้าง รู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ
จากนั้น ก็ไม่มีหลังจากนั้นแล้ว…
กะโหลกสีดำค่อยๆ ร่วงลงมาช้าๆ เลือดพุ่งกระฉูด
อันหลินรู้สึกถึงพลังที่เต็มเปี่ยม ยามเขาใช้กระบี่สายลมในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นต้น ก็แทบจะหมดเรี่ยวแรง ตอนนี้เขาบรรลุระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลายแล้ว ทะเลปราณขยายตัวหลายเท่าตัว การดูดซึมพลังปราณของขุมพลังสัตว์มีประสิทธิภาพสูงยิ่งนัก กระบวนท่าที่ทรงพลังอย่างกระบี่สายลม เขาสามารถใช้ได้ห้าถึงหกครั้ง
ร่างสีขาวของจักรพรรดิปีศาจว่านฉงหายลับไปในชั้นเมฆสีดำตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้
อันหลินเห็นเป่ยเหลียนที่มีสายฟ้าสีทองโอบล้อม ใต้ฝ่าเท้าของนาง คือปีศาจเทพวายุที่ถูกนางซัดจนสิ้นลมหายใจแล้ว
เป่ยเหลียนเอียงหัวยิ้มให้อันหลิน ผิวหนังขาวผุดผ่องเหนือหิมะมีเส้นสีแดงกะพริบแปลบปลาบ “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
อันหลินใจสั่น ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ข้าไม่เป็นไร รีบเก็บเคล็ดวิชาของเจ้าเร็ว!”
หลังเขาฝากฝังแล้วก็กางปีกวายุสีขาว พุ่งขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปหาวาฬจอมอหังการที่พันธนาการกันดั้มทั้งสองตัวของเขา
ในใจอันหลินมีแต่ความโกรธและเคียดแค้น เขาประเมินความสามารถของปีศาจทะเลเหล่านี้ต่ำเกินไป ไม่คิดเลยว่าในช่วงเวลาที่ทะลวงขั้น เกือบจะทำให้ตัวเองตาย เกือบทำให้ต้าไป๋ เจ้าอัปลักษณ์ตายด้วย ซ้ำยังทำให้เป่ยเหลียนต้องใช้เคล็ดวิชา
เขาเคยเห็นเคล็ดวิชานั่นในความทรงจำของเสิ่นอิง เป็นเคล็ดวิชาที่สังเวยด้
