ริงๆ หรือ!”
“แต่เขามีพลังยุทธ์เพียงหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางเท่านั้น…ทำได้อย่างไรกัน…”
เป่ยเหลียนเบิกตากว้าง ใบหน้างามสะคราญล่มแว่นแคว้นมีแต่ความตกใจ จ้องอันหลินไม่วางตา
จักรพรรดิปีศาจอีกสี่ตัวที่เหลือสัมผัสได้ว่าพลังของจักรพรรดิปีศาจสีชาดมลายหายไป ก็สะดุ้งโหยงเช่นกัน เมื่อพวกมันพบว่าผู้ที่สังหารจักรพรรดิปีศาจสีชาดเป็นมนุษย์ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว ก็อึ้งจนพูดไม่ออก
“ล้อกันเล่นนา ปีศาจสีชาดถูกนักพรตมนุษย์ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณสังหารงั้นหรือ แม้จะมีสุนัขยักษ์กับราชันวานรคอยช่วย ก็ไม่น่าปราชัยรวดเร็วปานนี้!” ปีศาจเทพวายุเกิดความหวาดหวั่นขึ้นในใจอย่างอดไม่ได้
“นักพรตมนุษย์คนนั้นเป็นกุญแจสำคัญ แก้แค้น!” จักรพรรดิปีศาจว่านฉงพุ่งใส่อันหลิน สัตว์ประหลาดมีปีกนับร้อยตัวพุ่งออกจากดักแด้ยักษ์ โถมใส่อันหลิน
ปีศาจเทพวายุกางปีกสีเงินออก เรียกสายฟ้ามวลมหาศาลมาแผ่คลุมตัว แหวกอากาศพุ่งใส่อันหลินด้วยความเร็วเหนือความเร็วเสียง
เป่ยเหลียนกัดฟัน ขวางหน้าอันหลินชั่ววินาทีที่สายฟ้ากะพริบแปลบปลาบ
มืองามของนางแปรเปลี่ยนปานเล่นผูกเชือกแก้เชือก ปล่อยอินครั้งแล้วครั้งเล่า มังกรอัสนีสีน้ำเงินเก้าตัวพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ก่อตัวเป็นค่ายกลมังกรขด พยายามขัดขวางการจู่โจมของจักรพรรดิปีศาจทั้งสองสุดชีวิต
อันหลินที่เพิ่งสังหารจักรพรรดิปีศาจ สมองส่งเสียงดังติ้งโดยพลัน
‘ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ภารกิจสำเร็จ!’
จากนั้นเขาก็รู้สึ
