่า “ยังไม่รีบหนีอีก! เจ้าไม่จำเป็นต้องมายุ่งกับศึกนี้ หากเจ้าอยู่จะตายเอาได้!”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ “แล้วเจ้าล่ะ”
เป่ยเหลียนบีบยันต์หยกจนแตกละเอียด เงยหน้าขึ้นมองวัตถุมหึมาห้าตัวที่อยู่ไม่ไกล พูดด้วยแววตาหนักแน่นว่า “ข้ายังไปไม่ได้ หากข้าไปจากที่นี่ แนวป้องกันของเมืองริ้วคลื่นจะทลายทันที ถึงตอนนั้นสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในเมือง อาจถูกพวกมันเข่นฆ่าจนเหี้ยน ข้าจะใช้เคล็ดวิชาถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุด รอให้คนของวังมังกรมาช่วย!”
อันหลินจ้องเป่ยเหลียนไม่วางตา ราวกับเห็นธิดามังกรน้อยคนใหม่
อัตราความสำเร็จในการใช้เคล็ดวิชาถ่วงเวลามีเท่าใด คิดว่านางก็น่าจะรู้ดี ไม่อย่างนั้นคงไม่ตะโกนให้อันหลินรีบถอยไปจากที่นี่
คิดได้ดังนั้น อันหลินก็ยิ้มอย่างโล่งใจ “ให้ข้าช่วยเจ้าเถอะ ข้าก็ทนให้ไข่มุกที่น่ารักตายไม่ได้เหมือนกัน อีกอย่างข้าเคยบอกแล้วว่า ข้าจำต้องได้หัวของจักรพรรดิปีศาจสีชาด อันนี้เจ้าห้ามแย่งข้า”
“เจ้า…” เป่ยเหลียนไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี
เมื่อนางเห็นความแน่วแน่และความมั่นใจในดวงตาของอันหลิน สุดท้ายนางก็ถอนหายใจเบาๆ พยักหน้าราวกับว่ายอมจำนนแล้ว ตีตราอันหลินเพิ่มในใจว่า ‘คนดี’
“ถ้าอย่างนั้น จักรพรรดิปีศาจสีชาดในบรรดาห้าตัวข้ายกให้เจ้า ข้าจะไปถ่วงเวลาอีกสี่ตัวที่เหลือ”
“ไม่ นอกจากจักรพรรดิปีศาจสีชาดแล้ว ข้าต้องจัดการปีศาจทะเลระดับจักรพรรดิอีกสองตัว ที่เหลือสองตัวต่างหากที่เป็นของเจ้า”
“เจ้าบ้าไปแล้วหร
