ฟ้า ทับมันกับพื้นดินอย่างแนบแน่น
“อย่าฆ่าข้า พวกเจ้าฆ่าข้าไม่ได้นะ! หากฆ่าข้า จักรพรรดิปีศาจสีชาดไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!” หมึกยักษ์ทะเลลึกตะโกนลั่น ระหว่างนี้ หนวดที่เหลือของมันถูกต้าไป๋กระชากจนขาด เลือดพุ่งกระฉูดอีกครั้ง
“เอ๊ะ หากสังหารเจ้า จักรพรรดิปีศาจสีชาดจะมาคิดบัญชีกับข้าหรือ” อันหลินยืนอยู่บนก้อนอิฐสีนิล เอ่ยถามอย่างสงสัย
หมึกยักษ์ขู่เสียงดุดันว่า “มันแหงอยู่แล้ว หากมันสัมผัสได้ว่าพวกเราสามราชาตายในเมืองริ้วคลื่น จักรพรรดิปีศาจสีชาดต้องนำทัพมาถล่มเมืองริ้วคลื่นภายในสองวันแน่! หากเจ้าปล่อยข้าไป ข้าขอร้องให้จักรพรรดิปีศาจสีชาดไว้ชีวิตเจ้าได้”
อันหลินยิ้ม “จักรพรรดิปีศาจสีชาดจะเป็นฝ่ายมาเองหรือ งั้นก็เยี่ยมสุดๆ ไปเลย”
จากนั้นหมึกยักษ์ก็ถูกหมัดสะเทือนขุนเขาอัสนีกระแทกภายใต้สายตาที่เปี่ยมด้วยความตกใจ ร่างของมันจมหายไปท่ามกลางการระเบิด…
ศึกนี้ปิดฉากลงอย่างรวดเร็ว โดยมีกองทัพปีศาจทะเลตายกันเหี้ยนเป็นจุดจบ
อันหลิน เจ้าอัปลักษณ์และต้าไป๋ย้อนกลับมาที่กำแพงเมือง ได้รับการต้อนรับประหนึ่งวีรชนจากเผ่าพันธุ์มุกดา เสียงโห่ร้องไชโยสะท้อนก้องกำแพงเมือง
“ต้องขอบพระคุณสหายมนุษย์เป็นอย่างยิ่งที่ช่วยพิทักษ์เมือง ช่วยชาวประชาเมืองริ้วคลื่นให้พ้นจากวิกฤต!” ราชามุกดาม้วนตัวอยู่กับที่ พูดอย่างตื้นตัน
ว่ากันว่าการม้วนตัวกับที่เป็นการแสดงความขอบคุณของเผ่าพันธุ์ไข่มุก คล้ายคลึงกับการคุกเข่าคำนับของมนุษย
