ละยังมีอาวุธไม่ทราบชื่ออีกก่ายกอง… ‘ก้อนเค้ก’ ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงอาทิตย์ เย้ายวนใจ ตระการตาเป็นล้นพ้น!
สวีเสี่ยวหลานแลบลิ้นสีอ่อนเรื่อออกมาพลางเดาะปาก พูดอย่างเก้อเขินว่า “ดูเหมือนจะเยอะไปหน่อย พวกเจ้าช่วยข้านับทีสิ…”
มุมปากของอันหลินกระตุก ความรู้สึกที่ช่วยผู้อื่นนับเงินเช่นนี้มันช่างเจ็บปวดใจยิ่งนัก โดยเฉพาะเงินที่กองเป็นภูเขา ทั้งเหนื่อยและปวดใจ…
อย่างที่เรียกกันว่า ไม่เปรียบเทียบก็ไม่เจ็บปวด ความสบายใจและศักดิ์ศรีเพียงน้อยนิดที่ต้าไป๋กับเจ้าอัปลักษณ์เรียกกลับมาอย่างยากเย็น ถูกสมบัติที่กองเป็นภูเขาโจมตีให้ทลายในพริบตา แถมยังรู้สึกหายใจไม่ค่อยออกด้วย
สวีเสี่ยวหลานต่างหากเป็นผู้ชนะอันดับหนึ่งของการเดินทางครั้งนี้!
หินวิญญาณยังพอทำเนา หน้าตาเหมือนกันหมด ใช้ญาณทิพย์กวาดดูสักหน่อย ก็รู้แล้วว่ามีประมาณเท่าใด
อืม…ห้าล้านเจ็ดแสนหินวิญญาณ…
ส่วนแร่หลอมศาสตรากับสมุนไพรหายาก อันหลินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะนับอย่างไร ใช้ญาณทิพย์ประเมินค่า มักจะบอกเพียงชื่อและคุณลักษณะที่ไม่ค่อยเข้าใจ ล้วนเป็นวัตถุบรรพกาล ไม่รู้เช่นกันว่ามีมูลค่าเท่าใด คำนวณตามน้ำหนักแล้วกัน ราวๆ ห้าแสนหกหมื่นชั่ง…
ผลวิเศษสามสิบแปดลูก ผลเซียนสิบลูก ยาวิเศษสองร้อยยี่สิบเม็ด ยาเซียนเจ็ดเม็ด อาวุธวิเศษสามสิบเก้าชิ้น อาวุธเซียนหนึ่งชิ้น…
สิ่งที่ควรค่าให้เอ่ยถึงคือ ประคำเพลิงเก้าสวรรค์ ท่าทางจะเป็นของตงฟางหมิง…
หลังนับสมบั
