บนที่ราบสูงที่มีเขตติดต่อกับแคว้นเทียนเหอและแคว้นสือหลง มีเมฆเจ็ดสีลอยอยู่บนท้องฟ้า
ประตูมิติที่ส่องแสงสีขาวกำลังหม่นแสงลงช้าๆ มีเค้าลางราวกับจะแตกกระจายได้ทุกเมื่อ
สวีถง ประมุขหอเจ็ดสังหารและสวีหย่งหนานรองประมุข กำลังยืนมือไพล่หลังทอดมองไปไกล
ด้านหลังพวกเขาเป็นลูกศิษย์ที่เกรียงไกรในสำนักยี่สิบคน
หอเจ็ดสังหารเป็นสำนักบำเพ็ญเซียนระดับกลางบนที่ราบสูงทาริม หลังศิษย์ในสำนักเห็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน สวีถงก็นำกองทัพศิษย์เกรียงไกรของสำนักมาที่นี่ด้วยตัวเอง
เกิดปรากฏการณ์ทางธรรมชาติบ่งบอกว่ามีวัตถุล้ำค่าบังเกิด วัตถุล้ำค่ามีความดึงดูดใจสูงยิ่งนัก ประโยชน์ของมันเพียงพอจะทำให้ทั้งแคว้นสั่นสะเทือน หากหอเจ็ดสังหารได้วัตถุล้ำค่าชิ้นนี้มา หอเจ็ดสังหารอาจจะอาศัยโอกาสนี้ก้าวกระโดดเป็นสำนักบำเพ็ญเซียนชั้นสูงก็ได้!
แม้พวกเขาจะเข้าไปในประตูมิติไม่ได้ แต่รอให้คอข้างในเอาสมบัติออกมา ค่อยวางกับดักช่วงชิงเอาได้
ในตอนนั้นเอง ชั่วขณะที่ประตูแสงสั่นไหว มีชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งปรากฏสู่สายตาของทุกคน
ชายชราคนนั้นกวาดตามองทุกคนในหอเจ็ดสังหาร ไม่อยากพูดด้วยซ้ำ เหาะเหินเวหาไปทันที ชายชราที่มีชีวิตอยู่มาร่วมหมื่นปีแล้วอย่างเขา ไม่มีแม้แต่อารมณ์จะคุยกับผู้น้อยกลุ่มนี้ด้วยซ้ำ
“พี่ใหญ่…มียอดฝีมือที่เราเดาความสามารถไม่ได้ออกมาอีกแล้ว นักพรตที่เข้าไปล่าสมบัติในแดนพิศวงคงจะรับมือได้ยากแน่ๆ…” สวีหย่
