งหนาน รองประมุขหอปาดเหงื่อ พูดอย่างวิตกกังวล
สวีหย่งหนานกับสวีถงเป็นนักพรตระดับแปลงจิตทั้งคู่ นับว่าเป็นผู้แข็งแกร่งในแดนจิ่วโจวแล้ว แต่พวกเขารออยู่นอกประตูมิติ ได้เห็นยอดฝีมือที่หยั่งความสามารถไม่ได้ออกมาหลายคนแล้ว ยอดฝีมือเหล่านี้ล้วนมีท่าทางสูงส่งไม่เว้นแม้แต่คนเดียว แม้แต่นกก็ยังขี้คร้านสนใจพวกเขา จากไปอย่างสง่าผ่าเผย
เมื่อเป็นเช่นนี้ นักพรตที่เตร็ดเตร่อยู่ในแดนพิศวงแห่งนี้ คงไม่อ่อนแอไปถึงไหน
สวีถงก็ดูจะลังเลอยู่บ้าง แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็แสดงสีหน้าหนักแน่น “เรายืนชมทิวทัศน์ตรงนี้ไม่ได้หรือ ที่นี่เป็นเขตปกครองของหอเจ็ดสังหารอยู่แล้ว มาเดินเล่นที่นี่หน่อยจะเป็นไรไป ขอแค่นักพรตที่ออกมาในตอนสุดท้ายด้อยกว่าพวกเรา พวกเราก็จัดการพวกเขาเสีย! หากนักพรตที่ออกมาแข็งแกร่งกว่าพวกเรา เช่นนั้นพวกเราก็แสร้งทำเป็นชมทิวทัศน์…”
สวีหย่งหนานรู้ว่าพี่ใหญ่ตัดสินใจแล้ว ก็ทำได้แค่ถอนหายใจเบาๆ ไม่พูดอะไรอีก
ครืน!
ประตูมิติสั่นสะเทือนอีกครั้ง อิฐสีดำก้อนหนึ่งพุ่งออกจากประตู
บนก้อนอิฐมีชายหนึ่งหญิงหนึ่ง หนึ่งวานรและหนึ่งสุนัข
ประตูมิติพังทลายโดยสิ้นเชิงหลังจากที่พวกเขาออกมาได้ไม่นาน กลายเป็นจุดแสง
นี่เป็นนักพรตกลุ่มสุดท้าย! สวีถงกับสวีหย่งหนานต่างก็นิ่งอึ้งไป
“นักพรตหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นต้นคนหนึ่ง สุนัขหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลาง นักพรตหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลายกับวานรกึ่งแปลงจิต…พี่ใหญ่ ไม่คิดว่าพวกเขาจะด้
