้ๆ…”
หญิงสาวร้องไห้ปานจะขาดใจ แผดเสียงจนหมดเรี่ยวแรง
สายเลือดของพญาหงส์เป็นดั่งสายธารหลั่งไหล ให้ความอบอุ่นกับกายและจิตที่เย็นเยือกของนาง
“ข้าขอโทษที่ผิดสัญญา…”
เสียงเพลงแฝงความเศร้าโศกและหวนรำลึกอย่างเต็มเปี่ยม ชวนให้น้ำตาไหล
พวกอันหลินเห็นตงฟางหมิงจากไป ต่างก็พากันร่ำไห้ มันเป็นความเศร้าที่ทำร้ายจิตใจอย่างแท้จริง ราวกับคนรักของตนเองตายไปอย่างไรอย่างนั้น ช่วยไม่ได้ มีอารมณ์ร่วมเกินไป
สวีเสี่ยวหลานกุมหน้าอก น้ำตาคลอเบ้า “เสี่ยวหมิง…ไยเจ้าต้องจากข้าไปด้วย”
อันหลินเช็ดน้ำตา ในสมองมีแต่รอยยิ้มของตงฟางหมิง
ความอหังการของเขา ความอ่อนโยนของเขา การปกป้องตลอดเวลาของเขา รวมถึงความรักที่เผยออกมาโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งเขาตายไป ความรู้สึกปะทุออกมา ทำให้อันหลินเจ็บปวดใจ
“ฮือๆ ๆ ที่รัก เจ้าตายได้อย่างไร ไม่ได้นะ ข้าจะไปกับเจ้าด้วย! โฮ่ง!” ต้าไป๋ร้องไห้สะอึกสะอื้น ท่าทางหมดอาลัยตายอยาก
มีแค่เจ้าอัปลักษณ์ที่ยืนหนักแน่นอยู่ที่เดิม ไม่ร้องไห้ไม่โหยหวน
มันเตือนสติตัวเองไม่หยุดว่า ความรักข้ามสายพันธุ์ไม่มีผลลัพธ์ที่ดี แต่ทว่า ความรู้สึกที่เศร้าโศกเช่นนี้มันอะไรกัน อีกอย่าง ไยจึงมีน้ำตาไหลอาบหน้าเล่า
เสียงของเสิ่นอิงค่อยๆ แปรเปลี่ยนไป ความเชื่อบางอย่างประคองนางให้เดินหน้า นางก้าวเข้าสู่เส้นทางแสวงมรรคอีกครั้ง
ประหนึ่งร่างอรชรมีพลังบางอย่าง ฝ่าฟันอุปสรรค เดินหน้าอย่างองอาจตลอดทาง
นางทุ่มเทกว่าเมื่อก่อน เ
