ข้มแข็งกว่าเมื่อก่อนหลายเท่าตัว
“เสี่ยวหมิง พลังของเจ้าที่หลงเหลืออยู่ในกายข้า ข้าจะตั้งใจใช้ให้ดีแน่นอน…”
เสียงตะโกนกร้าวของเจ้ามังกรดังขึ้นในวังมังกร “เสิ่นอิง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! มรรคแห่งพญาหงส์กับมรรคของมังกรจะประสานกันได้อย่างไร มันเป็นหนทางที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงอยู่แล้ว ฝืนผสานมัน เจ้าจะตายได้นะ!”
“หนทางมีหมื่นพัน ไม่มีจำกัด ไยข้าจะสร้างหนทางใหม่ไม่ได้” เสิ่นอิงยิ้มบางๆ แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นอย่างยิ่ง “พลังของเขาผสานกับพลังของข้า ไม่แยกจากกันตลอดกาล…”
วันนี้ ฟ้าดินเปลี่ยนสี ทะเลโหมซัด
เหนือทะเลบูรพา มีสายฟ้าแผ่คลุมส่งเสียงคำรามทั่วท้องนภาไม่หยุดหย่อน มีเปลวไฟดุจตะวันเจิดจ้าสาดส่องแผดเผาทะเล ประหนึ่งจะทำให้ผืนทะเลแห้งเหือด ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างก็มลายหายไปท่ามกลางเสียงครวญครางของหญิงสาว
เสิ่นอิงล้มเหลวในการรวมมรรคาเหนือทะเลบูรพา ร่างอรชรร่วงลงจากท้องฟ้า ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเศร้าสลด
สุดท้ายก็ล้มเหลวอยู่ดี ไม่รู้ว่าทำไมข้าต้องดึงดันปานนี้ด้วย หลอมรวมมรรคมังกรแต่แรกก็ดีอยู่แล้ว…
เสิ่นอิงเยาะเย้ยตัวเอง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจนางไม่มีความเสียใจเลยสักนิด มีเพียงความเสียดายที่รวมมรรคไม่สำเร็จเท่านั้น นางใช้เคล็ดวิชาเสริมสร้างจิต ยืดเวลาการสิ้นชีพวายชนม์ของตัวเอง
นางมายังสถานที่ที่พบกับตงฟางหมิงครั้งแรก มันเป็นที่ราบขวางกั้นระหว่างแคว้นเทียนเหอกับแคว้นสือหลง
“ชื่ออะไรดีเล่า ข้าพบเจ้าต
