ขก็แล้วกัน!”
อันหลินตาเป็นประกาย “ผู้อาวุโสตัวโกง ท่านรีบบอกขยะอย่างพวกข้าหน่อยว่า ถ้าไปตำหนักสวรรค์แล้วจะเจออันตรายอะไร จะถูกศัตรูแบบไหนรังแก”
หลงอ้าวเทียน “…แม้ข้าจะว่าง่าย แต่กรุณาอย่าดูแคลนสติปัญญาของข้า”
“บอกเจ้าตามตรงแล้วกัน ความจริงในตำหนักสวรรค์มีศัตรูแบบไหนข้าก็ไม่รู้ ที่นั่นแม้แต่พวกเราก็ห้ามย่างกรายเข้าไป ข้ารู้เพียงว่ามรดกและขุมทรัพย์ของเสิ่นอิงทั้งหมดอยู่ที่นั่น”
พวกอันหลินได้ฟังก็รู้ว่าจนปัญญาแล้ว สถานการณ์ที่แท้จริงของตำหนักสวรรค์ มีเพียงต้องไปถึงจะรู้
หลงอ้าวเทียนสะบัดแขนเสื้อ ยกมือขึ้นคารวะทุกคน “ข้าหลงอ้าวเทียนถูกคุมขังอยู่ที่นี่แปดพันกว่าปีแล้ว เพราะล่วงเกินเสิ่งอิง ตอนแรกคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันหลุดพ้น แต่พวกเจ้าทำให้กระบี่วิหคมังกรยอมรับเจ้าของได้สำเร็จ ทำให้ข้าเป็นอิสระอีกครั้ง บุญคุณนี้ข้าจะจดจำไปตราบนิรันดร์ วันหน้าหากพบกัน ถ้ามีอะไรอยากให้ข้าช่วย ข้าจะช่วยอย่างเต็มที่แน่นอน!”
พูดจบ หลงอ้าวเทียนก็ระเบิดพลังสะเทือนฟ้า มันเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่อย่างที่สุด อหังการเป็นล้นพ้น
“มนุษย์เต็มไปเรื่องจนใจ ทุกสิ่งทุกอย่างสุดท้ายล้วนว่างเปล่า ยิ้มรับกับทุกสรรพสิ่ง เป็นอิสระเหนือสวรรค์เก้าชั้นฟ้า”
“สหายทั้งหลาย ข้าขอตัวก่อน สวรรค์จะกำราบข้า ข้าจะเหนือกว่าฟ้า! วันที่เจ้าและข้าพบกันใหม่ ต้องเป็นวันที่ข้าหลงอ้าวเทียนมีชื่อสะเทือนปฐพี!” หลงอ้าวเทียนจิตใจฮึกเหิม เผยแผ่นหลังที
