่กำยำผ่าเผยของเขาให้กับทุกคนแล้วเดินย่ำอากาศไป…
อันหลินจ้องมองฉากนี้ มุมปากกระตุก ในใจเหมือนมีสัตว์อสูรนับหมื่นวิ่งห้อผ่านไป
หรือชื่อนี้ไปปลุกสัญชาตญาณบางอย่างของเขา ชื่อหลงอ้าวเทียนของเจ้าใครบ้างจะไม่รู้ ใครบ้างจะไม่ทราบ ชื่อสะเทือนปฐพีตั้งนานแล้ว!
ไม่ว่าอย่างไร หลงอ้าวเทียนก็จากไปแล้ว
อันหลินสงบสติอารมณ์แล้วมองสวีเสี่ยวหลานที่กำลังหยอกล้อกระบี่วิหคมังกรอยู่
กระบี่วิหคมังกรเป็นเหมือนเด็กหญิงขี้เล่น ลอยวนรอบตัวสวีเสี่ยวหลาน
สวีเสี่ยวหลานใช้เปลวไฟเผามัน แต่มันกลับควบคุมเปลวไฟของสวีเสี่ยวหลาน ทำให้เปลวไฟเริงระบำรอบกระบี่ประหนึ่งภูต
“เฮ้อ คนงามกระบี่งาม ลงตัวสมบูรณ์แบบ…” อันหลินส่ายหน้าถอนหายใจ
เขาชักกระบี่พิชิตมารออกมา จ้องกระบี่ดำทะมึนดุจหมึกแล้วเริ่มสอนสั่ง “ดูวิหคมังกรสิ เล่นกับเจ้าของได้ด้วย แล้วเจ้าล่ะ แม้แต่สติปัญญาก็ไม่บังเกิด! เจ้าว่า เจ้ากับอิฐอัลลอยแรกกำเนิดมีอะไรต่างกัน ดำสนิทกันทั้งคู่ เป็นสองพี่น้องหรือไง”
กระบี่พิชิตมารไม่พูด ถูกอันหลินกำอยู่เงียบๆ
“เฮ้อ เสียดายที่เจ้าเป็นถึงสุดยอดอาวุธเซียน แม้แต่จักรพรรดิจื่อเวยก็ถูกใจเจ้า ไยตอนนี้ถึงได้ไม่เอาไหนขนาดนี้ล่ะ…”
“เฮ้อ นายท่านอ่อนแอเหลือเกิน ข้าไม่อยากพูด”
จู่ๆ เสียงเย็นก็ผุดขึ้นในสมองของอันหลิน ทำเอาเขาตกใจจนสะดุ้งโหยง
เดี๋ยวนะ…เสียงนี้มาจากไหน…
อันหลินมองกระบี่พิชิตมารในมือ ข้อสันนิษฐานที่น่าตื่นเต้นอย่างยิ่งเกิดขึ้นในหั
