ืบทอดนักษัตรเหล่านี้ถูกกำจัดที่นี่ ก็เสียการสืบทอดไปเปล่าๆ ไม่ใช่หรือ”
“เจ้าลืมไปแล้วหรือ ความจริงแล้วคนเฝ้าสุสานพวกนั้น ก็เป็นผู้สืบทอดที่ดีมากเหมือนกัน” สวีเสี่ยวหลานพูดยิ้มๆ
“มีเหตุผล…หมายความว่ามรดกก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อย ความจริงแล้ว ‘ผู้ที่มีวาสนา’ พวกนั้นไม่จำเป็นเลย หากว่ามีมรดกที่แท้จริง มรดกที่สมบูรณ์ของอิงหลงเสิ่นอิงจริงๆ ละก็ อาจจะอยู่ที่นั่น” เขาเงยหน้ามองตำหนักที่แผ่รัศมีสีขาว ดึงดูดใจผู้คน กล่าวว่า “ตำหนักแห่งสวรรค์”
ทั้งคู่มองตำหนักหลังนั้น เมื่อเห็นรัศมีแล้ว ความรู้สึก ‘อยากไปเหลือเกิน’ ก็โหมซัดในใจพวกเขาอย่างรุนแรง
“พวกเราไปยกเค้าของดีของตำหนักอื่นๆ ที่เหลือก่อนแล้วค่อยว่ากัน!” อันหลินไม่กล้าจ้องตำหนักแห่งสวรรค์อีก เอ่ยปากพูดกับสวีเสี่ยวหลาน
ทั้งสองจึงเดินหน้าต่อไปด้วยประการละฉะนี้
มายังสถานที่ซึ่งมีชื่อว่าตำหนักแห่งชะตา
ตำหนักหลังนี้พิลึกยิ่งนัก พืชพรรณประหลาดมากมายเจริญงอกงามอยู่ข้างใน เช่นต้นไม้สีทอง ดอกไม้ที่ใหญ่กว่าต้นไม้ หญ้าที่เปล่งแสงหลากหลายสีสัน ล้วนเป็นพันธุ์ไม้ที่อันหลินไม่เคยพบเจอมาก่อน แม้แต่ในหนังสือภาพวัตถุล้ำค่าก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน
คลื่นพลังปราณของพวกมันรุนแรงอย่างยิ่ง ชัดเจนว่าไม่ใช่ของธรรมดา
หรือนี่จะเป็นมรดกที่เกี่ยวข้องกับพืชพันธุ์ประหลาด
อันหลินสะกดกลั้นความสงสัย เดินเข้าไปมามวลไม้
จากนั้นเขาก็เห็นชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งนั่งอ
