ก่อนหน้านี้ จึงมีความคาดหวังมากขึ้น
“เอ่อ”
อันหลินกลับงุนงงเมื่อได้ยิน ความรู้สึกอันตรายผุดขึ้นในใจทันที
ตอนนั้นเขาเอาแต่ชื่นชม คิดว่าชิวหนี่รำได้งดงามชดช้อย แต่เหมือนจะไม่มีอะไรให้หยั่งรู้…
มันไม่มีอะไรแต่แรกอยู่แล้ว หรือเขาไม่อาจหยั่งรู้ได้
หรือจะวาดน้ำเต้าเลียนแบบน้ำเต้า เคลื่อนไหวร่างกายตามแบบต้นฉบับดีละ
ตอนนี้สวีเสี่ยวหลานเริ่มร่ายรำแล้ว ต้าไป๋กับเจ้าอัปลักษณ์ถอดใจไปแล้ว
อันหลินไม่ยอม หยิบกระบี่พิชิตมารแล้วเริ่มร่ายรำเช่นกัน
ชิวหนี่พยักหน้าน้อยๆ เมื่อเห็นเพลงกระบี่ของสวีเสี่ยวหลาน จากนั้นก็หันมองอันหลิน มุมปากกระตุก เขารำอะไรน่ะ
เพลงกระบี่สิ้นสุดลง
เม็ดเหงื่อผุดบนหน้าผาขาวผ่องของสวีเสี่ยวหลาน
ส่วนอันหลินกลับเหมือนทำกายบริหาร ท่วงท่าแข็งกระด้าง ไร้ความรู้สึก
ชิวหนี่เดินไปหาอันหลิน ทำให้หัวใจของอันหลินเต้นระรัว
จะเลือกเราแล้วเหรอ เห็นพรสวรรค์แห่งศาสตร์กระบี่อันน่าตะลึงผ่านการร่ายรำของเราแล้วสินะ
“สงสัยจะไม่มีวาสนาต่อกันกระมัง…ไม่เป็นไร แม้พรสวรรค์ในวิถีกระบี่ของเจ้าจะย่ำแย่เหลือทน แต่ศาสตร์ในโลกมีมากมายก่ายกอง ย่อมมีสักทางที่เป็นของเจ้า…” ชิวหนี่ตบไหล่อันหลินปุๆ แล้วพูดปลอบใจ
อันหลินนิ่งงัน อ้าปากค้าง
ชิวหนี่เดินไปหาสวีเสี่ยวหลาน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจิดจ้า “ผู้มีวาสนา เจ้ายอมรับมรดกกระบี่แห่งสุสานมังกรเหมันต์หรือไม่”
สวีเสี่ยวหลานพยักหน้าอึ้งๆ
นางเคยเห็นเพลงกระบี่เหนือชั้นของอัน
