้องเสียงหลง ปรี่เข้าไปหาสองคนนั้นแล้วตะโกนว่า “ผู้มีวาสนา!”
“หมัดสะเทือนขุนเขาอัสนี!”
“กระบี่พญาหงส์!”
ตูม! ชุนหนานถูกหมัดอัสนีสีทองกระแทกเข้าอย่างจัง และถูกกระบี่เปลวเพลิงฟันจนกระเด็นออกไปไกล
“วะฮ่าๆ ๆ…เป็นเรื่องจริง ความเจ็บปวดที่สมจริงเช่นนี้ ข้าไม่ได้ฝันไป ฮ่าๆ ๆ…” ชุนหนานตื่นเต้นจนระเบิดเสียงหัวเราะ น้ำตาจวนจะไหลออกมาแล้ว
ผู้ที่บุกรุกตำหนักแห่งวสันต์ คืออันหลินกับสวีเสี่ยวหลานนั่นเอง
พวกเขาสบตากัน ต่างก็เห็นความงุนงงในแววตาของกันและกัน
คนที่เฝ้าตำหนักคนนี้…เป็นคนสติวิปลาสหรือ
ชุนหนานลุกขึ้นอีกครั้ง เนื้อตัวสั่นเทิ้ม เลือดที่หลับใหลไปเนิ่นนานกำลังพลุ่งพล่าน
จู่ๆ ก็มีภาพของต้นไม้โอบล้อม เถาวัลย์ลุกลามไปทั่วทุกหนแห่งอย่างสมจริงปรากฏขึ้นรอบตัวเขา มันเป็นบาเรียที่ยิ่งใหญ่เป็นล้นพ้น
ระดับแปลงจิต!
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานต่างก็ชะงัก เพ่งสมาธิจดจ้องชุนหนาน
พวกเขาไม่คิดเลยว่า เพิ่งเข้ามาในสุสานโบราณ ก็จะพบกับศัตรูที่แข็งแกร่งปานนี้แล้ว คราวนี้จะทำอย่างไร
“ฮ่าๆ ๆ ยินดีต้อนรับผู้มีวาสนาสู่ตำหนักแห่งวสันต์ ข้าชุนหนาน เป็นผู้ดูแลตำหนักแห่งวสันต์ ขอแค่ได้รับอนุญาตจากเรา จะได้รับมรดกการปรุงยาแห่งตำหนักแห่งวสันต์!” ชุนหนานหัวเราะร่า แต่กลับมีความน่าเกรงขามดูน่าเชื่อถือ
อันหลินปากกระตุกเล็กน้อย ชุนหนานเหรอ ใครตั้งชื่อประหลาดแบบนี้ให้กันนะ ทำไมไม่ชื่อชุนเกอเลยล่ะ
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรถึงจะได้
