เทาลงเล็กน้อย
“คุณหนูจวิน ไม่ต้องห่วง! คุณชายของเรานั้นมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ พลังต่อสู้ล้ำหน้า ราชายุทธ์บ้านป่าเมืองเถื่อนแค่สามคนนี้ คิดจะฆ่าคุณชายงั้นหรือ? ข้าเดิมพันได้เลยว่าไม่ถึงหนึ่งก้านธูป พวกมันต้องตายใต้มือคุณชายหมดแน่นอน!”
จ้าวซวี่ที่อยู่ข้าง ๆ จวินจื่อหลิง ยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวด้วยความมั่นใจในตัวซูเฉินอย่างเต็มเปี่ยม
“ขอให้เป็นเช่นนั้นเถอะ!”
จวินจื่อหลิงพยักหน้ารับ
ด้านบนกำแพงเมือง ซูหลิงเอ๋อร์ในชุดขาวสะอาด ใบหน้างดงาม ผิวขาวผ่องดั่งหิมะ แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความเป็นกังวล
“ท่านพี่… ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน...”
ซูหลิงเอ๋อร์พึมพำกับตนเอง
“หลิงเอ๋อร์ เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ? หากเจ้าตามข้าไป ข้าสามารถสังหารเจ้าราชายุทธ์สามคนนี้ได้ทันที ช่วยชีวิตพี่ชายเจ้ากลับมา อย่างไรล่ะ?”
ข้าง ๆ ซูหลิงเอ๋อร์ เป็นชายชรารูปร่างอ้วนท้วน ใบหน้าอ่อนเยาว์ ผมขาว หน้าแดงก่ำดูมีเมตตา ดวงตาเปี่ยมความคาดหวัง
“ท่านอาจารย์หยุน ข้ายังตัดสินใจไม่ได้! ท่านพี่ต้องสามารถเอาชนะพวกมันได้แน่นอน!”
ซูหลิงเอ๋อร์มีแววลังเลฉายชัดในแววตา
ชายชราผู้นั้นมีนามว่า หยุนเซียง ปรากฏตัวที่เมืองหลวงต้าหลี่เมื่อไม่กี่วันก่อน อ้างว่าตนเป็นสหายเก่า
