ของหยวนฮ่าวหรัน เขาเห็นคุณสมบัติของซูหลิงเอ๋อร์แล้วถูกใจอย่างมาก ต้องการพานางไปฝึกบ่มเพาะยังจงโจว
แม้ซูหลิงเอ๋อร์จะปฏิเสธตั้งแต่ต้น แต่หยุนเซียงก็ไม่ลดละ พยายามเกลี้ยกล่อมนางอย่างต่อเนื่อง
“หลิงเอ๋อร์ เจ้ามีพรสวรรค์เหนือกว่าพี่ชายเจ้าเพียงใด หากเจ้าตามข้าไปยังจงโจว ภายในสิบปี เจ้าจะกลายเป็นยอดฝีมือแน่นอน! หากมัวรั้งอยู่ที่นี่ เจ้าก็จะเป็นได้แค่ภาระของพี่เจ้า เหมือนตอนนี้ เห็นหรือไม่ เขากำลังถูกล้อม แต่เจ้ากลับได้แค่มอง ไม่อาจช่วยใด ๆ ได้เลย…”
หยุนเซียงกล่าวพลางกลอกตา ดวงเสียงแฝงความยั่วยุ
คำพูดของเขาทำให้สีหน้าซูหลิงเอ๋อร์ซีดเผือด นางกำมือแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและโทษตัวเอง
ใช่แล้ว…
ตั้งแต่เล็กจนโต ตนเองเหมือนเป็นภาระของพี่ชายเสมอ หลายครั้งยังทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายด้วยซ้ำ
ครั้งก่อน เมื่อนางกับมารดาถูกหยางซาจับตัวไปยังเมืองเฟิงหลาง ใช้เป็นเหยื่อล่อซูเฉินให้เดินเข้าสู่กับดัก… นางเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง โทษตนเองที่ไร้พลัง
และวันนี้ นางก็ได้แต่มองดูพี่ชายถูกล้อมอีกครั้ง
ความรู้สึกไร้พลังเช่นนี้… ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน!
“หลิงเอ๋อร์ ราชายุทธ์สามคนนั้นล้วนแข็งแกร่งยิ่ง แม้พี่ชายเจ้าจะมีพรสวรรค์มากเพี
