ายหนุ่มตรงหน้าทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว ใช้วิธีที่มีเอกลักษณ์ขัดเกลาวัตถุบรรพกาลครั้งแล้วครั้งเล่า บุกหน้าเหมือนผ่าลำไผ่ มันน่ากลัวเหลือเกิน!
แม้การที่ไม่ปล่อยให้วัตถุบรรพกาลจับฝุ่นเป็นเรื่องที่ดี แต่เขาคิดว่าหากให้ชายหนุ่มคนนี้ทำต่อไป เกรงว่าหอดิ้นทองคงจะล้มละลาย…
ขณะที่เหล่าจงกำลังเรียงร้อยถ้อยคำ คิดว่าจะปฏิเสธหินปราณของอันหลินอย่างไรนั้น จู่ๆ มิติก็สั่นสะเทือนขึ้นมา
จากนั้นวัตถุบรรพกาลอีกสามสิบสองชิ้นที่เหลือ ต่างก็ปล่อยริ้วคลื่นที่กระเพื่อมอย่างแรงออกมา แผ่กระจายออกเป็นวงกว้าง มันเป็นพลังและเจตจำนงของยุคดึกดำบรรพ์
ไม่ต้องพูดก็เข้าใจความหมายที่พวกมันกำลังสื่อสาร
ใช่แล้ว ทุกคนในที่นี้ต่างก็เข้าใจความรู้สึกที่พวกมันต้องการสื่อสารได้อย่างชัดเจน
มีเพียงประโยคเดียวนั่นก็คือ
“เลือกข้าๆ ๆ…”
ทุกคนต่างก็งงงวย ตะลึงจนพูดไม่ออกด้วยประการละฉะนี้
ประมุขหอดิ้นทองที่รีบรุดตามมาเมื่อรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวก็ตะลึงงันเช่นกัน
เมื่อเห็นสหายอันหลินขัดเกลาตามใจตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า และสหายที่หลับใหลในกาลเวลาอันยาวนานทำราวกับพบเพื่อนรู้ใจ…
ท้ายที่สุดวัตถุบรรพกาลเหล่านี้ก็ตื่นเต้นเร้าใจ!
พันหมื่นถ้อยคำรวมกันเป็นประโยคเดียว ‘เลือกข้าๆ ๆ!’
เฮยมู่กับหลิวหั่วสั่นเทิ้ม มองอันหลินราวกับตัวประหลาด พวกเขาลากคนประเภทไหนเข้ามากันแน่ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ต้นเงินต้นทองของหอดิ้นทองจะถูกอันหลินชิงไปหมด!
หอดิ้นทองจะล้มละ
