รอบกริช กระจายพลังทรงกลมและหนาแน่น
อันหลินเห็นดังนั้นก็ไม่หยุดยั้ง ความเร็วของกระบี่พิชิตมารเพิ่มขึ้น
ติ้งๆ ๆ… ทั้งคู่ปะทะกัน เกิดเสียงดังไม่ขาดสาย ลำแสงและประกายไฟสาดกระเซ็นอย่างต่อเนื่อง
“เจ้าจะยอมหรือไม่ หากไม่ยอมข้าจะฟันเจ้าให้ตาย!” อันหลินตวาดในขณะที่ฟันไม่หยุด
เหยี่ยนเมิ่งและพวกเฮยมู่เบิกตากว้าง คิดว่าอันหลินบ้าไปแล้วจริงๆ
เหล่าจงก้าวฉับๆ มาหาอันหลิน หมายจะห้ามปรามการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา
ในตอนนั้นเอง กริชก็หลุดออกจากฝักโดยพลัน กลายเป็นลำแสงสีทองจะพุ่งใส่อันหลินท่ามกลางแสงทองที่สว่างไสว
“ระวัง!” สวีเสี่ยวหลานเห็นดังนั้นก็ตกใจหน้าถอดสี
แต่อันหลินกลับชูสองนิ้วราวกับคาดเดาไว้อยู่แล้ว
สองนิ้วรับคมกริชสีขาวไว้ดังกึก
“เจ้ามันต้องโดนสั่งสอน ไสหัวกลับไป!” อันหลินทำเสียงเย้ยหยันแล้วตวาด
กริชพยักหน้าอย่างว่าง่าย ลอยกลับไปที่ฝัก จากนั้นลอยมาหาอันหลินอย่างเริงร่า
เหล่าจง “…”
เฮยมู่กับหลิวหั่ว “…”
สวีเสี่ยวหลาน “…”
เหยียนเมิ่งเสียการทรงตัว ส่ายหน้ารัวๆ “ไม่จริง โกหกทั้งเพ…”
หวงสือยกมือกุมหน้า “คุณพระ ขัดเกลาอาวุธเช่นนี้ได้ด้วยหรือ ข้าทำอะไรผิดกันแน่ ทำไมต้องให้ข้ามาเห็นอะไรแบบนี้ด้วย!”
อันหลินไม่สนใจปฏิกิริยาของทุกคน เก็บกริชแล้วหยิบหนึ่งหินปราณออกมา ยื่นไปตรงหน้าเหล่าจงอีกครั้งด้วยท่าทางที่อยากรู้อยากลอง
เหล่าจงทำหน้าขมุบขมิบ ถลึงตามองหินปราณที่อยู่ตรงหน้า ความกลัวผุดขึ้นในใจ
ใช่แล้ว ช
