ง แม้รูปร่างจะดูผอมบาง แต่ความแน่วแน่กับความสดใสที่ฉายในดวงตาของนาง กลับชวนให้รู้สึกจิตใจสงบ
นางได้เจอพวกอันหลินกับสวีเสี่ยวหลานอีกครั้ง ใบหน้าก็เปื้อนความปีติยินดีจากใจจริง
ทุกคนต่างก็ถือเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขในหุบเหวหมื่นกาลี บัดนี้เมื่อได้เจอกันก็สนิทสนมเป็นพิเศษ พูดคุยถึงสถานการณ์ในช่วงนี้
อันหลินเอ่ยขอให้หลิวซู่ซู่กับหลิวหู่เข้าร่วมสำนักเหวินกู่ จี้เยี่ยนหลิงตกปากรับคำโดยที่ไม่คิดเลยด้วยซ้ำ เส้นสายถูกใช้อย่างเด็ดขาดฉับไว ทำเอาหลิวซู่ซู่ตกใจจนน้ำตารื้น โค้งตัวคำนับแสดงความขอบคุณทันที นางเองก็ไม่รู้ว่าคำนับใคร อย่างไรเสียคำนับผู้อาวุโสทั้งหลายคนละครั้งก็สิ้นเรื่อง
ตอนนี้จี้เยี่ยนหลิงยังคงสวมคริสตัลที่หม่นหมองไปแล้ว บางเรื่องนางเลือกจดจำ ความจริงแล้วมันก็ดีไม่หยอก ระหว่างที่คุยกับนาง อันหลินก็รู้ว่า นางทำใจได้แล้ว และนี่ก็เป็นสิ่งที่หวังลู่หวังอยากเห็น
หลังพูดคุยกันพักหนึ่งแล้ว พวกอันหลินก็อำลาจากไป
“ตั้งใจบำเพ็ญเพียร ก้าวหน้าขึ้นทุกวันนะ” อันหลินโบกมือลา
“อื้ม! ผู้อาวุโสอันหลิน ข้าจะตั้งใจ เราจะได้พบกันใหม่!” หลิวซู่ซู่พยักหน้าอย่างหนักแน่น
หลังเหาะขึ้นฟ้าแล้ว สวีเสี่ยวหลานก็อดถามอันหลินไม่ได้ว่า “บอกข้ามาตามตรง ไยเจ้าถึงดีกับหลิวซู่ซู่ขนาดนี้”
“เพราะพี่อันอยากสร้างฮาเร็มน่ะสิ” ต้าไป๋พูดแทรก
ปึก! หัวของต้าไป๋ถูกอันหลินทุบไปทีหนึ่ง
อันหลินนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อืม…คงจะเป
