ะที่เลือดพุ่งกระฉูด ลำแสงสีดำอีกเส้นก็พุ่งผ่าน
อันหลินรู้ว่าการต่อสู้ของวงการบำเพ็ญเซียนปรวนแปรในพริบตา ควรจะเด็ดขาด หลักการฆ่าคนต้องฆ่าซ้ำก็เข้าใจดี และพูดมากเกินไปไม่ได้ มิเช่นนั้นจะให้โอกาสศัตรูได้พลิกเกม
เฉินเทียนหยาง ศีรษะหล่นร่วง
ท้ายที่สุด ภาพที่น่าเหลือเชื่อถูกเสียงศีรษะตกกระทบพื้นทำลาย
ภายในห้องโถง เหล่าผู้อาวุโสที่ตกตะลึงกับฝีมือของอันหลิน ต่างก็เริ่มบันดาลโทสะขึ้นมาแล้ว
“บังอาจ! อาจหาญสังหารท่านประมุข ข้าจะถลกหนัง สับให้เป็นชิ้นๆ แน่!”
เหล่าผู้อาวุโสกระหน่ำปล่อยพลังใส่อันหลิน แต่ก็มีผู้อาวุโสอีกสองคนค่อนข้างสงบนิ่ง หลังไตร่ตรองครู่หนึ่งแล้ว ต่างก็เริ่มพุ่งเป้าไปที่หลิวหู่กับหลิวซู่ซู่
“ต้าไป๋ คุ้มกันสองคนนั้น!” อันหลินตะโกนลั่น
มินิป๋ายขยายใหญ่ในพริบตา กลายเป็นสุนัขขนสีขาวที่น่าเกรงขาม ตวัดอุ้งมือไปด้านข้าง
พายุม้วนตัว ลมคลั่งดังมีดดาบ พุ่งมาโจมตีผู้อาวุโสทั้งสองจนกระเด็นกระดอน!
คราวนี้หลิวหู่กับหลิวซู่ซู่ถึงได้สติ จ้องอันหลินรบรากับผู้อาวุโสหกคนเพียงลำพังอึ้งๆ
“ผู้อาวุโสอันหลินเก่งฉกาจปานนี้เชียวหรือ…” หลิวซู่ซู่เบิกตากว้าง ร่างของชายหนุ่มสะท้อนในดวงตาของนาง น้ำเสียงเจือความตกใจ
หลิวหู่ยืนอึ้งอยู่กับที่ไปแล้ว เฉินเทียนหยางผู้ที่ยิ่งใหญ่ปานเทพเจ้าในใจเขาถูกอันหลินแทงตายในกระบี่เดียวงั้นหรือ ไม่ได้โจมตีเลยแม้แต่กระบวนท่าเดียว ก็ถูกกระบี่แทงตายแล้วหรือ มันทำให้เขารู้สึกเหม
