งยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
“เอ๊ะ มีฝีมือนี่นา” เฉินเทียนหยางชะงักไปเล็กน้อย
“พูดมากจริงๆ”
อันหลินส่ายหน้า ชักกระบี่พิชิตมารออกมา กระแสลมสีขาวรายล้อม ดีดนิ้วมือซ้ายไปยังบริเวณหนึ่งของอากาศ
ตูม! ราวกับค่ายกลสีขาวได้รับความเสียหายรุนแรง ถล่มในบัดดล
เฉินเทียนหยางยังไม่ทันได้ตกตะลึง ปลายกระบี่ที่แฝงด้วยจิตสังหารรุนแรงก็เข้าสู่คลองจักษุ ความน่าพรั่นพรึงแห่งความตายแผ่คลุมไปทั่วร่าง
ไม่สามารถบรรยายได้ว่ามันเป็นความเร็วอย่างไร เพียงอันหลินย่ำเท้า ร่างกายก็กลายเป็นภาพลวงตา กระบี่กลายเป็นเส้นสีขาว ทะลวงหัวใจของเฉินเทียนหยางดุจสายฟ้าฟาด
กระบี่ที่แฝงพลังมหาศาลทำให้เฉินเทียนหยางร่นถอย อันหลินย่างเท้าเข้าใกล้ สุดท้ายก็ตรึงร่างของเฉินเทียนหยางกับกำแพงด้านหลัง
เฉินเทียนหยางเบิกตากว้าง เลือดไหลมาตามกระบี่พิชิตมาร กลายเป็นหยาดน้ำหยดลงสู่พื้น เลือดหลั่งออกจากมุมปากไม่หยุด อากัปกิริยาของเขาตะลึงพรึงเพริด ไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ประมุขแห่งอารามอัมพรผู้เกรียงไกร ผู้แข็งแกร่งระดับหล่อเลี้ยงขั้นปลาย ถูกลิ่วล้อในสายตาของตนใช้กระบี่แทงทะลุหัวใจงั้นหรือ
“ข้า…เจ้า…เจ้า…” เสียงของเฉินเทียนหยางแหบพร่า พยายามจะเอื้อนเอื่อย กลับพบว่าตนกริ่งเกรงจนพูดไม่ออกแล้ว
“เจ้าอะไร ข้าบอกแล้วว่า ข้าจะผดุงธรรมแทนสวรรค์” อันหลินเอ่ยถ้อยคำที่แสนจะธรรมดา ดึงกระบี่พิชิตมารออกมาอย่างเหลืออด
ชั่วขณ
