งหยิบยันต์ส่งสารออกมา ผู้ที่ติดต่อมาคือผู้เที่ยงแท้หยินสี่
“หือ ผู้เที่ยงแท้หยินสี่ติดต่อเราทำไมกัน” แม้ใบหน้าของนางจะฉายความสงสัย แต่ก็เลือกเชื่อมต่อ
เสียงแว่วมาจากยันต์ส่งสาร ทว่าไม่ใช่เสียงของหยินสี่ แต่เป็นเสียงที่ค่อนข้างจดจำได้อย่างลึกซึ้งสำหรับนาง…
“นี่ หลินจวิ้นจวิ้น เจ้าทำเกินไปแล้ว จ่ายเช็กเด้งให้ข้าหมายความว่าอย่างไร!”
เสียงจากปลายสายคืออันหลินนั่นเอง เห็นได้ชัดว่าเขาอารมณ์เสียอย่างยิ่ง เปิดปากก็ตำหนินางทันที
หลินจวิ้นจวิ้นสะดุ้งตกใจ นางฉลาดหลักแหลม ไม่นานก็เดาต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวได้ “ตอนนี้เจ้ากำลังจะแลกยาเซียนหรือ”
“ก็ใช่น่ะสิ! เจ้ารังแกคนซื่อสัตย์เช่นนี้หรือ!”
“เจ้าจับเสือมือเปล่าเช่นนี้[1] ไม่กลัวกรรมจะตามสนองหรือ มีพ่อดีแล้วจะรังแกสามัญชนรากหญ้าอย่างพวกเราได้อย่างนั้นหรือ ยาเซียนหนึ่งเม็ดแลกกับข้อมูลอักขระสิบกว่าตัวได้ก็นับว่าขาดทุนแล้ว แต่ปรากฏว่าเป็นของปลอม เจ้ามีจิตสำนึกอยู่ไหม…”
อันหลินยังคงพล่ามไม่หยุด อาศัยโอกาสนี้ระบายความไม่พอใจของเขา
ความรู้สึกที่ถูกหยินสี่มองเหมือนเป็นคนโง่ไม่ดีเอาเสียเลย เขารู้สึกว่าตนถูกเทียนอวี่ปั่นหัวแล้วจริงๆ แต่เขากลับทำอะไรเทียนอวี่ไม่ได้ ยามนี้ทำได้เพียงใช้วาจาพยายามให้เทียนอวี่รู้สำนึก…
“อะแฮ่ม…เสี่ยวจื่อ เจ้าจับเสือมือเปล่าจริงหรือ” จักรพรรดิสวรรค์เมื่อได้ยินเสียงในยันต์ส่งสาร ก็จ้องบุตรสาวตรงหน้าด้วยความฉงน
หลินจวิ้นจวิ้นแ
