ดขาวมองแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสามคนตรงหน้า ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ เอียงหัวเล็กน้อย
อันหลินกับหวังเสวียนจ้านเกร็งไปทั้งตัว พวกเขาเห็นจอกศักดิ์สิทธิ์ทองที่นูนออกมาจากมงกุฎนั่น!
หลิวเชียนฮ่วนเองก็สังเกตเห็นมงกุฎบนหัวของเด็กหญิงแล้วเช่นกัน นัยน์ตาสีม่วงลุกวาว พูดอย่างตื่นเต้นด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะ “มงกุฎเหนือศีรษะของเจ้า เจ้าคือ…พระราชินี!”
อันหลิน “…”
หวังเสวียนจ้าน “…”
ตงเยี่ยน “…”
อันหลิน หวังเสวียนจ้านกับตงเยี่ยนต่างก็งงเป็นไก่ตาแตก
อันหลินกับหวังเสวียนจ้านตกใจกับความคิดที่เหลวไหลเกินเหตุของหลิวเชียนฮ่วน
แต่ตงเยี่ยนกลับ ‘ให้ตายสิ อารัมภบทขั้นเทพแบบนี้มันเรื่องอะไรกันแน่! นางรู้ได้อย่างไรว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นพระราชินี โกงหรือ ใช้เส้นสายหรือ!’
เด็กหญิงชุดขาวก็ชะงักไปเช่นกัน
เมื่อได้สติ สีหน้าของนางก็ผ่อนคลายลง ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “เป็นคนที่ฉลาดอยู่เหมือนกัน ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าได้พูด ว่ามา มีธุระอันใด”
อันหลินกับหวังเสวียนจ้านตะลึงอีกครั้ง เด็กผู้หญิงยิ้มแล้ว!
ใช้อารัมภบทแบบนี้สามารถสื่อสารกันได้อย่างคล่องแคล่วเสียด้วย! อีกอย่าง เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นราชินีจริงๆ หรือ!
ชั่วขณะที่ใช้ความคิด พวกเขาก็เบนสายตามองหลิวเชียนฮ่วนอีกครั้ง ใบหน้ามีแต่ความเหลือเชื่อ ราวกับกำลังมองตัวโกง
เด็กผู้หญิงถามพวกเขาว่ามาที่ทำไม นี่มันเหลวไหลไม่ใช่หรือไง มาแย่งจอกศักดิ์สิทธิ์น่ะสิ!
แต่ทว่า…พวกเขาคงจะพูดออกไปโ
