่วมกลุ่มทั้งสองคนก็เสียหายอย่างแสนสาหัส เป็นเหมือนปลาเค็มสองตัว ความคิดนี้จึงผุดวาบขึ้นมาในหัวของเขา จากนั้นเลยส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ไปกันเถอะ เราพักผ่อนกันหน่อยแล้วค่อยเร่งมุ่งหน้าไปอีกที่หนึ่ง” หวังเสวียนจ้านกล่าว
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนพยักหน้า พวกเขารู้พิกัดคร่าวๆ ของจอกศักดิ์สิทธิ์อีกสามใบที่เหลือ รอให้ฟื้นฟูสภาพร่างกายแล้ว ก็บุกรังศัตรูได้ทันที
ตัวแทนของเมืองพุทธกับหอสร้างโลกพุ่งขึ้นฟ้า เหาะไปไกลแล้ว
หวังเสวียนจ้านป้ายยาวิเศษลงบนบาดแผล จากนั้นก็ทำแผลลวกๆ แหงนหน้าขึ้นพูดช้าๆ ว่า “เป้าหมายต่อไป เราไปจัดการยักษ์ถือขวานกันเถอะ…”
ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเทือกเขาจงหลง
บนที่ราบสูงที่เต็มไปด้วยต้นไม้สีขาว
นักบวชกับสัตว์ประหลาดกำลังเหินเวหา กวาดสายตามองรอบข้างไม่หยุด ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่างอยู่
“ตอนนั้นพวกเราเจอมังกรปีกครามละแวกนี้นี่แหละ มันดุร้าย มีพลังฟื้นฟูแก่กล้ายิ่งนัก พวกเราชิงจือ ชิงเหยียนและชิงซินสู้ไม่ไหว ถึงได้ล่าถอยไปก่อน…” ชิงจือชี้แจงหงโต้วกับตงเยี่ยนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ความจริงแล้วเขาไม่มีความมั่นใจ เพราะกำลังหลักของหอสร้างโลกอย่างหวงส่านตกรอบแล้ว พลังยุทธ์ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณสามชีวิตกับเขาที่มีพลังกึ่งแปลงจิตสู้กับมังกรมีปีก อันที่จริงไม่ได้ดีไปกว่าวันนั้นมากเท่าใดนัก
หวังว่าจะไม่ซ้ำรอยเดิม ถูกมังกรปีกครามไล่กวดจนหนีหัวซุกหัวซุนเหมือนวันนั้น…
“โฮก…”
เสียงคำรามดังกัง
