หลังสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งแล้ว โครงกระดูกสีชาดถึงได้พูดเชื่องช้าอย่างเซื่องซึมว่า “มังกรปีกครามอยู่ที่ที่ราบสูงไป๋ซู่ทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเทือกเขาจงหลง แฝดพายุสายฟ้าอยู่ที่ทะเลสาบทมิฬทางตะวันออกของเทือกเขาจงหลง…”
ความลับของจอกศักดิ์สิทธิ์พรั่งพรูออกจากปากของมันอย่างไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด
อันหลินกับหวังเสวียนจ้านลืมพร่ำบ่นและโอดครวญ บันทึกข้อมูลเหล่านี้ด้วยความตื่นเต้น
เมื่อรู้ตำแหน่งโดยรวมของจอกศักดิ์สิทธิ์แล้ว มีโอกาสได้เปรียบอย่างสิ้นเชิงในการประลองครั้งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
ประหยัดเวลาค้นหานับครั้งไม่ถ้วน การประลองครั้งนี้เรียกได้ว่าเอาอยู่แล้ว!
หลิวเชียนฮ่วนเห็นโครงกระดูกสีชาดรักษาสัญญา ก็ดีใจเป็นอย่างมาก จึงยกมือถือเครื่องนั้นให้มัน “มือถือเครื่องนี้เจ้าเก็บไว้ ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ เล่นกับตัวละครเอ็นพีซีฝึกฝีมือให้มากๆ มีเวลาเราค่อยมาประลองกันอีก”
สองมือของโครงกระดูกสีชาดอ้วนเตี้ยประคองมือถือ โครงกระดูกสั่นระริก พูดจาสะเปะสะปะ “ขอบคุณพี่สาว…ฮือ…ข้าจะพยายามแน่นอน พบ…พบกันครั้งหน้าต้องเอาชนะเจ้าได้แน่…ฮือ…เพิ่งมีคนให้ของเล่นข้าเป็นครั้งแรก…”
โครงกระดูกสีชาดซาบซึ้งใจจนไม่มีสติ กอดมือถือไว้ราวกับเป็นของเล่นที่หวงแหนที่สุด ดวงตาสุกใสจดจ้องหลิวเชียนฮ่วนด้วยความตื้นตัน ทั้งน่ารักและน่าสยดสยอง
หลิวเชียนฮ่วนกลับไม่แยแสแต่อย่างใด เพียงแค่ฉีกยิ้มบางๆ
ก็แค่มือถือเครื่องเดียวไม่ใช่ห
