นเองก็วางท่าเด็ดเดี่ยวและองอาจ ยื่นมือมาหาทั้งสองคน
หวังเสวียนจ้านมองหลิวเชียนฮ่วนกับอันหลินด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยัดยาใส่ปากของตัวเอง
หลิวเชียนฮ่วน “…”
อันหลิน “…”
“ประการที่หนึ่ง เวลาไม่พอแล้ว ประการที่สอง สมุนไพรเหลือเพียงแค่น้อยนิด ไม่พอแม้แต่จะปรุงยาอีกเม็ดด้วยซ้ำ ประการที่สาม ข้าเองก็ไม่มีแรงจะปรุงยาเม็ดที่สองแล้ว” หวังเสวียนจ้านชี้แจงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เห็นได้ชัดว่าผิดหวังกับเพื่อนร่วมกลุ่มทั้งสองคนนี้เป็นอย่างยิ่ง
ไม่มีแม้โอกาสจะได้เป็นเทพกสิกรรมแล้วหรือ…
เหลือเวลาแค่สามนาที
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนเก็บวัตถุดิบที่หวังเสวียนจ้านใช้เหลือแล้วสบตากัน
“ท่านจะกินอันไหน” อันหลินถาม
หลิวเชียนฮ่วนหยิบยาที่มีสีฉูดฉาดหลายต้นขึ้นแล้วพูดว่า “พวกนี้หน้าตาไม่เลวเลย ท่าทางดูน่ากิน”
อันหลินพยักหน้า จากนั้นหลิวเชียนฮ่วนก็ส่งสมุนไพรที่เหลือเข้าปาก
เทพกสิกรรมทั้งสองกินสมุนไพรสดๆ แล้วเคี้ยวไม่หยุด…
รักษาม้าตายเหมือนม้าเป็น[1]
“ฮือ…ขมมาก…” ดวงตาสุกใสของหลิวเชียนฮ่วนหรี่ลง บ่นพลางยู่หน้า
“สมุนไพรหน้าตาน่าเกลียดพวกนี้ รสชาติไม่เลวเลย” อันหลินกินอย่างกระหยิ่มใจ แสดงอาการเหมือนจะบอกว่าได้กำไร
ถึงเวลาแล้ว
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนตาเหลือก น้ำลายฟูมปาก ตายเพราะพิษกำเริบ…
……………..
[1] รักษาม้าตายเหมือนม้าเป็น ยังคงมีความหวังทั้งที่หมดหนทางเยียวยาแล้ว
