ม่ต้องการจะหวนรำลึกถึงปรากฏให้เห็น
เมื่อเผชิญหน้ากับพลังที่ชวนให้สิ้นหวัง ใบหน้าของเขาชะงัก ดวงตาก็เริ่มเลื่อนลอย…
ดรรชนีวิถีสวรรค์!
หวังเสวียนจ้านเดินไม่ไหวแล้วเมื่อเจอกับนิ้วมือนี่…
ห้านาทีต่อมา ร่างของเขาก็กลายเป็นแสงสีขาวสลายหายไป ถูกส่งตัวออกจากแดนพิศวง
“หวังเสวียนจ้าน เจ็ดสิบก้าว เจ็ดคะแนน!” รองผู้อำนวยการอวี้หัวประกาศผลคะแนน
นี่เป็นคะแนนที่สูงที่สุดของการแข่งขัน เมื่อนักเรียนทั้งจัตุรัสได้ยินก็โห่ร้องขึ้นมา
หวังเสวียนจ้านปาดเหงื่อบนหน้าผาก พอเงยหน้าก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างยิ่งอีกครั้ง
อันหลินวิ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น เอ่ยปากชมว่า “สมกับเป็นศิษย์พี่หวังเสวียนจ้าน เดินได้ตั้งเจ็ดสิบก้าว!”
มุมปากของหวังเสวียนจ้านกระตุก ฝืนยิ้มออกมา “เป็นเพราะศิษย์น้องอันหลินทั้งนั้น”
“หา เพราะข้างั้นหรือ” อันหลินไม่เข้าใจความนัยที่แฝงในคำพูดของหวังเสวียนจ้าน กะพริบตาปริบๆ ทำหน้างุนงง
หวังเสวียนจ้านไม่อยากสนทนากับอันหลิน หันหน้าไปคุยกับหลิวเชียนฮ่วน “ศิษย์น้องหลิว ถึงคราวเจ้าแล้ว สู้เขานะ!”
หลิวเชียนฮ่วนยิ้มกริ่ม ยืดเอวบางคอดกิ่วเล็กน้อย พูดอย่างกระหยิ่มใจว่า “ศิษย์พี่หวังเริ่มต้นให้อย่างสวยงามแล้ว ต่อไป ให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!”
