แต่ทว่า…เขายังไม่ถึงขั้นตกใจกับเรื่องนี้!
ทลาย!
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงต่อ ทะลวงภาพมายาทั้งปวง
ก้าวที่หกสิบ หวังเสวียนจ้านเจอชายหนุ่มรูปงามเช่นเดียวกัน เมื่อเหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วก็หันหลังเดินจากไป
“เฉินเฉิน!” เขาเพ่งมอง อยากจะไล่ตามร่างนั้นไปทันที
จู่ๆ ใจของเขาก็กระตุกวูบ ยั้งฝีเท้าไว้ทันใด ไม่…ไปไม่ได้…
หวังเสวียนจ้านเหงื่อกาฬไหลย้อย ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น เมื่อครู่เกือบจะพลาดท่าเสียแล้ว…
เรื่องนี้เป็นปมในใจของเขามาตลอด ตอนนี้แม้จะบรรลุระดับแปลงจิตแล้ว แต่ก็ยังปลดมันไม่ได้
เขาเดินไปข้างหน้าต่อ เพียงแต่ราวกับว่าทุกย่างก้าวต้องใช้แรงมหาศาล
นักเรียนในจัตุรัสต่างก็กำมือแน่น จ้องร่างที่เดินหน้าอย่างยากลำบากบนหน้าจอผลึกหิน
ก้าวที่หกสิบสอง…หกสิบสาม ใกล้แล้ว จวนจะตามทันฝีก้าวของชิงจือแล้ว…
ตอนที่หวังเสวียนจ้านก้าวถึงหกสิบแปดก้าว นักเรียนทั้งจัตุรัสก็ส่งเสียงโห่ร้องดังเกรียวกราว นี่เป็นคะแนนที่สูงที่สุดของการประลอง ‘มรรค’ แล้ว
บางครั้งความสามารถส่วนบุคคลเป็นที่ตะลึงโลกหล้า ยังคงเป็นเรื่องที่ควรค่าให้ดีใจ อัจฉริยบุคคลที่เป็นตัวแทนของสำนักเราไม่ด้อยไปกว่ากลุ่มอิทธิพลใด
หวังเสวียนจ้านยังคงเดินหน้า เขาย่างถึงก้าวที่เจ็ดสิบแล้ว ฝีเท้าหยุดลง เบิกตากว้าง
เขาเห็นอันหลินอีกครั้ง…
อันหลินในครั้งนี้ยื่นนิ้วชี้ออกมา ความน่ากลัวอย่างมหันต์แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา ทำให้เขาสั่นเทา
ฉากที่ไ
