ี่ตนแสวงหาคืออะไรกันแน่
มีคนอยากเป็นนักปรุงยาที่ยอดเยี่ยมที่สุดในหล้า บ้างก็อยากกลายเป็นเซียนกระบี่สะท้านปฐพี บ้างก็มีจุดประสงค์อยากกำจัดศัตรู สรุปแล้วเป้าประสงค์ยิ่งชัดเจน เจตจำนงและจิตใจในการแสวงมรรคก็จะยิ่งหนักแน่น
ปลาเค็มอย่างเขา จะมีจิตใจแสวงมรรคจริงๆ เหรอ
อันหลินยิ่งคิดก็ยิ่งท้อแท้ใจ เสร็จกัน การประลองครั้งนี้จบเห่แน่…
หน้าจอผลึกหินส่องแสงสว่าง เริ่มมีภาพของแดนพิศวงหนทางลุ่มหลงปรากฏให้เห็น
มันเป็นทะเลสาบดวงดาวผืนใหญ่ บนท้องนภามืดสนิท เต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราว ส่องแสงหลากหลายสีสัน
ทะเลสาบสะท้อนลำแสงของดวงดารา ราวกับทั่วพื้นที่อยู่ในทะเลดวงดาว แลดูงดงามดุจภาพฝัน
ทางเดินที่ปูด้วยหินคดเคี้ยวลึกเข้าไป ปลายทางมีแสงดาวระยิบระยับ
นักเรียนไม่น้อยถูกภาพนี้ดึงดูด ทุกสายตาจับจ้องบนหน้าจอกผลึกหิน อุทานอย่างตะลึงไม่หยุด
“สวยจังเลย…ความงามแบบนี้ช่างเย้ายวนใจจริงๆ”
“ทำเอาข้าเกิดความรู้สึกอยากจะบุกเข้าไปในหนทางถามใจด้วยตัวเองขึ้นมาทันที ไม่ลองใจ แต่ชมทิวทัศน์…”
“เช่นนั้นเจ้าต้องพยายามเข้าแล้วละ อย่างน้อยๆ ก็ต้องอยู่ในสามอันดับแรกของสำนัก”
“เฮ้อ…เป็นอย่างที่คิด เมื่อไร้ความสามารถ แม้แต่เรื่องแบบนี้ยังถือเป็นเรื่องสุรุ่ยสุร่าย”
“ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ลองดูเทพอันสิ ตอนที่เพิ่งเข้ามา มีแค่กายแห่งมรรคขั้นศูนย์ ตอนนี้เก่งฉกาจอย่างที่สุด”
“แม้เรื่องราวของศิษย์พี่อันหลินจะเป็นแรงบันดาลใจ แต่ลอกเลียน
