สงสัยและไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมสองคนนั้นต้องตามขึ้นไปด้วย
แต่เมื่อพวกเขาเห็นมือซ้ายของอันหลินชักนำสายฟ้า หมัดขวาสาดแสงสีทอง ก็มีคนบางส่วนถึงบางอ้อ โดยเฉพาะนักเรียนหลายสิบคนของปีสองห้องหนึ่ง พวกเขานึกถึงความน่ากลัวของเมฆรูปเห็ดที่พวยพุ่งขึ้นในคาบเรียนพลังเซียน
หนวดของเซียนพสุธาชางชิงกระตุก ดวงตาเบิกกว้าง พึมพำว่า “จะใช้กระบวนท่านั้นจริงหรือ”
สวีเสี่ยวหลานเห็นเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะเป็นห่วงหรือโมโหดี จึงมองอันหลินอย่างขุ่นเคือง “หาเรื่องอีกแล้ว!”
หงโต้วที่อยู่ไม่ไกลเกาหัวอย่างงุนงง
นี่มันหมัดสะเทือนขุนเขาอัสนีที่เคยใช้ตอนสู้กับมันไม่ใช่หรือ อย่างมากก็แค่เจ็ดคะแนน ไยคนอื่นถึงได้คาดหวังในตัวอันหลินสูงปานนั้น
กระแสไฟสีน้ำเงินกลางอากาศเริ่มไหลมารวมตัวที่หมัดขวาของอันหลินช้าๆ กลายเป็นสายฟ้าสีทอง
หยาดเหงื่อค่อยๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของอันหลิน แก่นแท้ของอนธการดั้งเดิมเริ่มผสานกับพลังยุทธ์ พลังที่ประนีประนอมและทำลายสรรพสิ่งเริ่มทำให้พลังเกิดการเปลี่ยนแปลง
สายฟ้าสีทองอันบ้าคลั่งเริ่มถูกกระแสสีดำชักนำ ค่อยๆ สงบลง อานุภาพที่ชวนให้หยุดหายใจเริ่มแผ่ซ่านแล้ว
ผู้ชมทั้งหลายต่างก็รู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงขึ้นมาชอบกล
บัดนี้ยอดฝีมือระดับหวนสู่ความว่างเปล่าอย่างอวี้หัว ฮุ่ยหมิง ราชสีห์และวาเนสซาอึ้งงัน จ้องหมัดขวาของอันหลินไม่วางตา
“หมัดปรมาณูอัสนี!”
เมื่อสิ้นเสียงตะโกนของอันหลิน กำปั้นสีทองที่ห้อมล้อมด้วยกระแ
